Review

The OA is deels fascinerend en deels frustrerend

De Volkskrant kijkt (nieuwe) series en bespreekt er elke week een.

Brit Marling als Prairie Johnson.

Afgelopen vrijdag werd de nieuwe Netflix-serie The OA vrijwel uit het niets losgelaten op Netflix. Een geheimzinnige trailer was te zien geweest, de twee makers Brit Marling en Zal Batmanglij hadden een reputatie als eigenwijze, onafhankelijke filmmakers. De trailer wees op een scifi-achtige serie, met een door Marling gespeeld meisje in de hoofdrol, dat deed denken aan Stranger Things, de succesvolste, of in elk geval meest besproken Netflixserie van 2016.

Ook in The OA duikt een meisje op, ook hier is sprake van wetenschappers die de grenzen van wetenschap en geloof opzoeken, en ook hier verzamelt zich een bende onaangepaste kids (een slagje ouder dan de ST-kids) in een Amerikaanse buitenwijk om het kwaad te verslaan. Maar waar Stranger Things een ode is aan genrefilms uit de jaren tachtig, moeten we bij The OA meer denken aan een combinatie van A Space Odessey, Under The Skin en Twin Peaks (het tweede seizoen).

Het is deels fascinerend en deels frustrerend. Fijn hoor, om compleet van het pad te worden gevoerd, maar sommige genrewetten zijn er niet voor niets, blijkt als de enorme ballon die in acht episodes wordt opgeblazen, nogal teleurstellend leegloopt.

The OA
Sciencefiction (8-delig)
***
Geschreven door Brit Marling, Zal Batmanglij
Regie Zal Batmanglij
Met Brit Marling, Emory Cohen, Scott Wilson
Te zien op Netflix

Brit Marling speelt Prairie Johnson, een geadopteerd, blind meisje dat zeven jaar nadat ze verdwenen is, gevonden wordt als een automobilist haar filmt op het moment dat ze van een brug springt. Eeenmaal terug bij haar adoptieouders, blijkt ze weer te kunnen zien.

Ze verzamelt een aantal lokale outcasts om zich heen (eenzame lerares, een opstandige jongen, een transgender en zo verder). Met hen deelt ze haar verhaal over haar ontvoering door dokter Hunter Aloysius Percy, een klassieke dokter Frankenstein. Zeven jaar lang is Prairie een van de 'ratten' in zijn laboratorium (lab rats) geweest, waarbij Percy probeert de grens tussen leven en dood op te rekken.

Als dit klassiek klinkt: dat is The OA helemaal niet. De gevangen patiënten gaan op een spirituele zoektocht naar ontsnapping uit het aardse, waarbij de sleutel een aantal zorgvuldig gechoreografeerde bewegingen zijn, die - en daar is niets aan te doen - sterk doen denken aan een nummertje vrije moderne dans.

En daar sta je dan na afloop, met de zekerheid dat je zoiets nog nooit op televisie hebt gezien. Dat is ook wat waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.