The OA: een beetje van Twin Peaks, een snufje Sense8 en een toefje Maniac ★★★☆☆

Niet iedereen kan zomaar in schoenen van David Lynch stappen, ook niet in een parallel universum.

De enorme budgetten van de nieuwe serieproducenten geeft veel makers de vrije hand om hun droomprojecten te realiseren. Vreemde dromen, dat wel. Het tweede seizoen van The AO – laten we het ‘filosofische sciencefiction’ noemen is een serie die met de notie van het parallele universum speelt; een wereld die gelijktijdig met onze wereld bestaat, maar met een paar ingrepen. Het is in sfeer, stijl en narratieve hinkstapsprongen enigszins te vergelijken met series als Sense8 van de Wachowski’s, Maniac van Cary Fukunaga, een vleugje Charlie Kaufman (met name Synecdoche, New York) en vooral Twin Peaks, derde seizoen, van David Lynch. Maar, en laten we dat nadrukkelijk vaststellen, niet iedereen kan zomaar in schoenen van David Lynch stappen, ook niet in een parallel universum.

Aan het slot van The OA verdwijnt onze heldin – tijdens een schietpartij op school – naar een, naar nu blijkt parallel universum, dat sprekend lijkt op het buitengewoon fotogenieke San Francisco. Kort samengevat: aan het begin van het eerste seizoen duikt Prairie Johnson op, een jonge vrouw die zeven jaar daarvoor was verdwenen. En nog iets: ze was blind geboren en kan nu weer zien. Ze weigert de FBI te vertellen wat er met haar is gebeurd. In plaats daarvan selecteert ze een select groepje buitenbeentjes die ze ongeveer als haar apostelen behandelt. Ze leert ze hoe ze een poort naar een andere dimensie kunnen openen door middel van een aantal synchroon uitgevoerde bewegingen die verzonnen zouden kunnen zijn door danser Anne Teresa de Keersmaeker. Het is heel vreemd allemaal.

In het tweede seizoen (goed gespeeld en oogstrelend, daar ligt het niet aan) treffen we Prairie/The AO aan in een nieuwe rol; de steenrijke en excentrieke Russin Nina Azarova. Ze is zich deels bewust van het leven dat deze Nina leidde voordat ze opdook in dit universum. Ondertussen, in de beste verhaallijn, is een privédetective op zoek naar een verdwenen meisje. Dat heeft iets te maken met een soort spookhuis dat lijkt te zijn neergezet als een gigantische puzzel en een ­escape room. Enfin, anything goes. Er is een hele aflevering waarin Nina en detective Karim ronddwalen in het huis, dat allerlei associaties oproept met de Red Room uit TwinPeaks. Maar dan net niet.

Surrealisme is best een lastig dingetje. Je denkt dat je goed bezig bent met intrigerende beelden en nul antwoorden, maar zo werkt het dus kennelijk ook niet.

The OA, seizoen 2
Een serie van Brit Marling, Zal Batmanglij
Met Brit Marling, Emory Cohen
Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden