AlbumrecensieThe Notwist

The Notwist levert een krautrockwerkstuk van grote schoonheid ★★★★★

null Beeld

Zoals de VS Sonic Youth had en Nederland nog altijd The Ex heeft, heeft Duitsland The Notwist uit Beieren. Het zijn bands geworteld in punk en noise die zichzelf overleefden en uitgroeiden tot iets rijkers, iets mooiers.

The Notwist, met de broers Markus en Micha Acher als kernleden, begon in 1989 met een soort metalgrunge, maar boog af richting melancholieke, gelaagde indierock met veel ritmiek en elektronica.

Zo is het ook op het negende studioalbum Vertigo Days, maar het pakt heel anders uit dan voorheen. Dit is het krautrockwerkstuk van The Notwist: hier een vette basgroove, daar een ijle soundscape, nu eens een onderstroom van broeierige beats, dan weer ratelende percussie of een boem-tsjakkende drumcomputer op de voorgrond.

Het draait om structuren. Tracks grijpen in elkaar, vloeien in elkaar over, tot het stilvalt om ruimte te bieden aan een klein liedje als Loose Ends. Om daarna een onrustig dansritme op te pikken in Into the Ice Age.

Opvallend zijn de talrijke vrouwenstemmen, van Saya tot Juana Molina, zodat je soms bijna vergeet naar wie je luistert, tot de onmiskenbare, zachte Duitse tongval van Markus Acher terugkeert, in Sans Soleil en Night’s Too Dark. Dan weet je het weer.

Vertigo Days staat qua schoonheid ter hoogte van Neon Golden (2002). Dat is erg hoog.

The Notwist

Vertigo Days

Pop

★★★★★

Morr Music/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden