Drama

The New World

Adembenemende meditatie

In de betoverend mooie openingsscène van The New World varen twee Engelse schepen met kolonisten een riviermonding binnen. Onderwateropnamen van in tegenlicht zwemmende indianenmeisjes worden afgewisseld met beelden van het hemelse, groene vasteland. Op de soundtrack overstemt Wagners Rheingold-prelude langzaam het geluid van vogels en krekels. Vanuit het ruim kijkt een gevangen gezette zeeman naar het land. Een vrouwenstem zegt in voice-over: 'Wie ben je? Welke stem spreekt er in mij?'


The New World - na Badlands (1973), Days of Heaven (1978) en The Thin Red Line (1998) pas zijn vierde film in 33 jaar - is Terrence Malicks interpretatie van de Pocahontas-legende. Anno 1607 gaat de Engelse zeeman John Smith (gespeeld door Colin Farrell) aan land in Virginia, de moerassige oostkust van wat later de Verenigde Staten werden. Hij valt als een blok voor het piepjonge, beeldschone indianenmeisje Pocahontas (de overtuigend debuterende Q'Orianka Kilcher).

Eind vorig jaar draaide The New World een week in twee bioscopen in Los Angeles, zodat hij mee kon dingen naar de Oscars. Het was geen succes: alleen het fraaie camerawerk van Emmanuel Lubezki was goed voor een nominatie. De film werd gekraakt in de Amerikaanse vakbladen. Malick dook daarop opnieuw de montagekamer in en maakte een compleet nieuwe versie.

De van de schouder gedraaide beelden zorgen ervoor dat The New World aanvankelijk aanvoelt als een documentaire-verslag van de stichting van Jamestown, de eerste Britse nederzetting; de opwinding én de dreiging tijdens de eerste ontmoeting tussen de Indianen en de Britten worden voelbaar gemaakt.

Al snel laat Malick alle verhaalconventies voor wat ze zijn. De verschillende innerlijke monologen zijn nauwelijks uit elkaar te houden. Het tempo golft. Details krijgen alle aandacht; belangrijke dramatische gebeurtenissen blijven buiten beeld. Personages, conflicten en beelden worden niet of nauwelijks verklaard of geduid. De kijker moet zelf maar bedenken of de talrijke tussenshots van in water weerspiegelde boomtoppen, weidse landschappen, ruisende velden en kabbelend water iets te betekenen hebben.

Dat is geen gemakkelijke opgave. Maar wie zich mee laat voeren door Malicks lyrische filmtaal, en zich niet druk maakt over losse eindjes en weeffouten, ziet een adembenemende meditatie over botsende culturen, de verwoesting van het paradijs, en een Romeo en Julia-achtige romance.

The New World is een weerbarstig meesterwerk.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden