Reportage Best Kept Secret

The National overtreft the Monkeys en vrouwelijke artiesten zijn goed gerepresenteerd tijdens Best Kept Secret

Beeld Jan Mulders

Soms weet je halverwege het eerste nummer al bijna zeker dat een optreden onvergetelijk gaat worden. Dat gebeurt zaterdag, op Best Kept Secret. De band is The National, al jaren op het verlanglijstje van het festival, het nummer is Nobody Else Will Be There.

Een majestueus optreden van The National, vanzelfsprekend is dat niet. Twee jaar geleden, op festival Down The Rabbit Hole, stelden ze bitter teleur. Frontman Matt Berninger was dronken, de band matig ingespeeld en de gedragen midtempo-rock van de band uit Ohio wilde maar niet betoveren.

Vanavond neemt The National revanche. Het bronzen bandgeluid en de bariton van de nuchtere, geconcentreerde Berninger spoelen als een warme branding over de hoofden op het zandstrand, terwijl de koele schemer de zomerzon achter de horizon duwt. De gitaarspelende broertjes Aaron en Bryce Dessner zullen verschillende keren stamelen hoe prachtig het allemaal er uitziet vanaf het hoofdpodium: de mensen, het glanzende water, de bosrijke omgeving.

‘Hoe heet dit festival? Hmm, nooit van gehoord’, zegt Berninger, maar dat is een vrolijke knipoog naar de festivalnaam. In werkelijkheid had The National het al van collega-muzikanten vernomen: Best Kept Secret, dáár moet je een keer spelen.

Een uur en drie kwartier speelt The National. Het publiek zingt de afsluiter Vanderlyle Crybaby Geeks, net zo beheerst als de band musiceert. Berninger en de Dessners luisteren. Ontroerd. Dat zie je.

Dan is het voorbij en de conclusie kan er maar eentje zijn: The National heeft zich hier opgeworpen als de weergaloze dagafsluiter die de Arctic Monkeys op vrijdag niet waren.

Van tevoren gelden de ‘Monkeys’ als dé headliner van de zesde BKS-editie: gloednieuw album in de bagage, mateloos populair, de enige band op het affiche die wellicht de Ziggo Dome vol zou krijgen, maar voorlopig alleen hier te zien, naast de Beekse Bergen, in Hilvarenbeek.

Maar de Engelse rockband rond Alex Turner zit in een spagaat tussen de oude, venijnige adhd-hits, die het volle strand vanaf de openingsriff in vuur en vlam zetten, en het bedaagde, complexe en simpelweg niet zo pakkende nieuwe werk, met Turner als crooner.

Ze zijn niet slecht, de Monkeys, maar de magie is er slechts bij vlagen en de saaiheid steekt in de nieuwe songs te vaak de kop op.

Ze klínken ook veel minder mooi dan The National een dag later. Het optreden van de Amerikanen is een masterclass: een superieure demonstratie hoe je wél twee uur lang een afgeladen BKS-strand ademloos laat luisteren naar stemmige midtemporock.

Op zondagavond volgen nog enkele publieksfavorieten: LCD Soundsystem en Father John Misty, vooral. Een minder imposant affiche dan dat van 2017, al met  al, maar ja: Radiohead en Arcade Fire lok je natuurlijk niet elk jaar naar je festival.

Dat geeft niet, de kracht van Best Kept Secret zit ook in de laag net daaronder. De expressieve Sam Herring van Future Islands manifesteert zich (net als op Lowlands 2017) als een van de fascinerendste frontmannen van het weekend, al had zijn grapje om met Koekiemonster-brulstem te zingen van kortere duur mogen zijn.

Op ‘Stage Two’, het grootste tentpodium, maakt rapper Vince Staples véél meer indruk dan de notoir slordige Tyler, The Creator een dag eerder deed op het hoofdpodium. Opvallend goede optredens zijn te noteren in de hoek van shoegaze en nineties alternative, van ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead, Deerhunter en vooral het herenigde shoegazeboegbeeld Slowdive, met schitterende, ijle engelenvocalen van Rachel Goswell.

Mensen zoeken verkoeling in het water tijdens het optreden van Tyler, The Creator. Beeld Jan Mulders

Percentage vrouwen

O ja, de vrouwen! Best Kept Secret maakte er in de aanloop naar editie 2018 nogal een punt van: het festival onderschrijft het Keychange-initiatief en streeft naar minstens één vrouw op het podium bij de helft van de optredens. Dat percentage ligt op veel festivals namelijk veel lager dan op grond van de muzikale prestaties redelijk zou zijn.

50 procent haalt BKS nog niet, maar het percentage vrouwelijke artiesten is wel zo hoog dat het opvalt, wat aangeeft hoe hard Keychange nodig is, zeker in een jaar waarin tot nu toe zo veel belangrijke popplaten door vrouwen zijn gemaakt.

Vooral op de zaterdag domineren de vrouwen op BKS, ook op het hoofdpodium, dat op vrijdag en zondag nog een ouderwets mannenbolwerk is: zomermiddagpop van Julia Stone (en haar broer Angus), rocktijger Alison Mosshart van The Kills en vooral de sterke eigenzinnige pop van band Warpaint, een van de beste op de beste festivaldag.

Ook op de kleinere podia: véél vrouwen, in allerlei verschijningsvormen en genres, van gruizige grunge van Bully, sprankelende indie van Pip Blom en bedwelmende Turkse psychpop van Altin Gün tot Afrikaanse vioolklanken van de ongrijpbare Sudan Archives en de immense soulstem van de Amerikaanse Mattiel, die met haar band dampende, sensuele rock-’n-soul speelt.

Eigenlijk maakt het natuurlijk geen bal uit of goede popmuziek door mannen of vrouwen wordt gemaakt, maar op Best Kept Secret 2018 blijkt de Keychange-gedachte een verrijking. Zo beschouwd was deze editie een historische, het jaar van de vrouwelijke inhaalslag.

En van The National.

Beeld Jan Mulders

Meer Best Kept Secret:

Het draait bij Best Kept Secret ook om duurzaamheid, lees hier meer over de duurzame keuzes op het festival.

Recensie: Arctic Monkeys hebben oude rockprojectielen nodig om overeind te blijven op Best Kept Secret (drie sterren)

Verslag van dag 1: Vrouwelijke zangers krijgen steeds meer ruimte op Best Kept Secret, maar op de openingsdag draait het om de Arctic Monkeys.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.