Actie / Thriller / Misdaad

The Monuments men

Wonderlijk, hoe zo veel getalenteerde mensen bij elkaar verantwoordelijk zijn voor zo'n looiige, niet vooruit te branden film

Niet vooruit te branden

De gebrekkige tijd en energie die in de personages is gestopt is storend.

Op papier zag The Monuments Men er fantastisch uit. George Clooney, naast acteur en koffieconnaisseur ook zeer verdienstelijk regisseur, trommelde een van de grootste sterrencasts sinds Ocean's Eleven bij elkaar om een vrij onbekende episode uit de Tweede Wereldoorlog te vertellen: over een groep militairen die gestolen kunstschatten van de nazi's tracht terug te stelen.

Het verhaal, gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek van Robert M. Edsel, schreef Clooney met Grant Heslov, ook verantwoordelijk voor de scenario's van de beste films die Clooney regisseerde (Good Night, and Good Luck en The Ides of March).

De eerste kritieken vanuit de Verenigde Staten, waar de film vorige week in première ging, vielen desondanks niet mee. De film slaagt er niet in de juiste toon te vinden, klonk het.

Dat klopt, al is het gebrek aan richting niet eens de belangrijkste reden om te verklaren waarom The Monuments Men niet werkt. Storender is de gebrekkige tijd en energie die in de personages is gestopt. Om het belang van de missie te onderstrepen, legt Clooney zichzelf vooral kazige teksten in de mond ('Wie zorgt ervoor dat de Mona Lisa nog lacht? Dat David nog rechtop staat?'), waardoor dat hele belang overkomt als het afgekloven speeltje van een groepje ijdele steracteurs.

Clooneys personage moet een kunsthistoricus voorstellen, dat van Matt Damon een museumdirecteur en dat van Bill Murray een architect, maar ze zijn nagenoeg inwisselbaar. Opvallend, want iemand als Murray is doorgaans al grappig wanneer hij niets doet.

Hetzelfde gaat op voor de terug te halen kunst. De echte expeditie haalde vijf miljoen werken naar boven: om te voorkomen dat het doel te amorf wordt, richt The Monuments Men zich op de zoektocht naar twee specifieke stukken, Het Lam Gods-altaarstuk uit Gent en de Madonna van Michelangelo uit Brugge, maar verder dan het af en toe benoemen van de kunstwerken, komen de personages niet. Niemand slaagt erin over te brengen dat het terughalen van deze kunst van levensbelang is, zoals wel degelijk expliciet door Clooneys personage wordt verwoord.

De scène waarin het team op bezoek gaat bij een Duitse tandarts, niet toevallig het enige moment met een goed uitgewerkte spanningsboog, laat zien dat het best anders had gekund. Even is het komisch (de gebreide truien van het tandartsgezin!) en spannend (wat heeft-ie te verbergen?), maar het blijkt wel een uitzondering, helaas.

Wonderlijk, hoe zo veel getalenteerde mensen bij elkaar verantwoordelijk zijn voor zo'n looiige, niet vooruit te branden film.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden