The love man die nooit een ster wilde zijn Passie voor muziek is het geheim van Barry White

Van jong crimineeltje bracht hij het tot miljonair: het levensverhaal van soulzanger Barry White is de Amerikaanse Droom ten voeten uit....

DE HITTEGOLF die New York teistert en de straten van Manhattan tot een dampende hel maakt, lijkt ver weg in de ruime, aangenaam koele suite van het peperdure Rhiga Royal-hotel, waar Barry White zijn intrek heeft genomen. De 55-jarige soulzanger, legendarisch geworden met een onafgebroken reeks hits in de jaren zeventig, bezoekt New York voor een gastoptreden in de Today Show en de Late Show van David Letterman.

Barry White is weer helemaal terug in de schijnwerpers, met een nieuw album, Staying Power, een aanstaande tournee en de later dit jaar te verschijnen autobiografie Love Unlimited - Insights of life & love. Het relaas van zijn 'journey of life', zoals hij het zelf noemt, moet haast wel een succes worden, al was het maar omdat zijn levensverhaal - van jong crimineeltje in het getto van LA tot multimiljonair in Hollywood - de American Dream ten voeten uit is. Ook zal zijn nog altijd grote publiek toch op zijn minst willen weten wat het geheim is van The Love Man met de diepe, fluwelen stem, wiens erotische soft-soul de soundtrack moet zijn geweest van talloze liefdesnachten over de hele wereld.

David Letterman maakt er natuurlijk meteen grapjes over als hij Barry White in zijn programma aankondigt ('Ik hoop dat U thuis een lekkere meid aan het opvrijen bent'). Enthousiast applaus: het Amerikaanse publiek is de soul-legende nog niet vergeten.

In de ruim vijfentwintig jaar sinds zijn eerste hits, I'm gonna love you just a little bit more en Love theme (beiden uit 1973) verkocht hij meer dan honderd miljoen platen, waarmee hij een van de succesvolste artiesten uit de popgeschiedenis is. Maar de Barry White die vandaag de internationale pers te woord staat, heeft weinig van de stralende, gearriveerde popster zoals hij is afgebeeld op de hoes van Staying Power. Hij ziet er moe uit, alsof het gewicht van de roem te zwaar op hem drukt. Eigenlijk zou hij het liefst thuis zitten, bekent hij: 'Voor de buis met mijn kinderen. Al dat rondreizen vind ik maar niks'.

Hij heeft zich er toch toe gezet, omdat hij nu eenmaal een professional is, en weet dat interviews, tv-shows en concerten er bij horen. Maar verlangen naar een plaats in de schijnwerpers, zoals het een echte popster betaamt, 'that's not me'. Even breekt de brede grijns door die hem zo innemend maakt: 'Ik heb ook nooit een ster willen zijn.'

Barry White is een van die zeldzame artiesten, die tegen wil en dank op het podium terechtkwamen. 'De jaren vóór mijn eigen carrière was ik helemaal tevreden met mijn plek in de muziekbusiness - als componist, muzikant en producer. Achter de schermen, zonder al die poeha er om heen. Maar het lot bepaalde anders.'

Begin jaren zeventig was Barry White een jong, ambitieus componist, die juist een eerste wereldhit op zijn naam had gezet, Walking in the rain with the one I love van de meisjesgroep Love Unlimited. Aangespoord door dit eerste grote succes schreef hij drie nieuwe songs, ditmaal bedoeld voor een zanger met een diepe, zwoele stem. Hij maakte een eerste proefopname, een demo waarop hij zelf zong en piano speelde, maar toen hij het resultaat terugluisterde, kreeg hij de schrik van zijn leven. White moet het verhaal al talloze malen verteld hebben, maar nog altijd staan zijn ogen werkelijk verschrikt, als hij zich dat moment voor de geest haalt: 'It scared the hell out of me. Ik realiseerde me dat het onmogelijk zou zijn om iemand te vinden die deze songs op dezelfde manier zou kunnen vertolken.'

Zijn toenmalige compagnon Larry Nunes, die hij nog altijd aanduidt als zijn Godfather, wist niet wat hij hoorde. 'It was magic, verzekerde hij me. Een sound, zoals je die als platenman maar één keer in je leven tegenkomt. Uiteindelijk wist hij me te overtuigen. Er zat niets anders op dan dat ik die songs zelf zou zingen, hoewel alles in me zich daar tegen verzette.'

Larry Nunes kreeg gelijk. Toen White het materiaal van zijn eerste album liet horen, bleek hij zichzelf te hebben overtroffen. Een zwoele, funky instrumentatie met zijdezachte strijkers omlijstte een rustgevende, diepe en sensuele stem, die White's handelsmerk zou worden.

Met die stem werd hij geboren, maar de opmerkelijke arrangementen waren een eigen uitvinding, waar hij nog altijd trots op is. 'Ik plaatste de strijkers helemaal vooraan in de mix, wat in die tijd heel ongebruikelijk was. Maar het werkte, en vond onmiddellijk navolging. Opeens ging iedereen strijkers op die manier gebruiken.'

Die liefde voor zo'n symfonische sound, in datzelfde jaar fraai vereeuwigd in het instrumentale Love theme (1973), stamde al uit zijn vroegste jeugd. 'Mijn moeder draaide altijd klassieke muziek. Toen ik een jaar of vier was, werd ik daar al helemaal door meegesleept. Geweldig. Mijn broer vond het juist helemaal niets. Hij hield alleen van rhythm & blues, muziek met een harde bas.'

White komt een paar keer in het gesprek terug op zijn oudere broer Daryll. 'In de jaren dat ik me een plek probeerde te veroveren in de muziekwereld, zat hij een straf uit van dertien en een half jaar. Ik zwoer toen dat ik mijn tijd beter zou gebruiken, en me met hart en ziel zou storten op de muziek.'

Muziek was, zegt hij nu, de enige manier om te ontsnappen uit het getto van Los Angeles, waar hij opgroeide. Een periode waarop hij terugblikt op zijn nieuwe plaat in de cover van Low Rider, een nummer van de seventies Westcoast-funkgroep War. Het is een song die hem op het lijf is geschreven. 'Zo'n Low Rider was ik zelf ook. Ik maakte deel uit van een straatbende, zoals bijna iedereen in mijn omgeving. We did some crazy shit in them days. Op het moment dat ik uiteindelijk werd gepakt, en in de gevangenis belandde, besloot ik dat ik mijn leven compleet anders moest gaan aanpakken.'

Het is een ervaring die hij deelt met veel eigentijdse rappers, die opgroeiden in dezelfde omgeving. White: 'Maar de omstandigheden zijn er sinds mijn jeugd alleen nog maar verder op achteruit gegaan. Die drive-by shootings van tegenwoordig, dat is toch te erg voor woorden. Wij haalden heel wat uit, maar we schoten toch echt geen onschuldige mensen neer.' En: 'Eén ding is hetzelfde gebleven: als je in die wereld blijft rondhangen wordt het uiteindelijk je dood.'

Zelf heeft hij al het geluk van de wereld gehad, vindt hij. 'Veel jongeren willen het getto ontvluchten, via de muziek of anders sport, de NBA, football. Ze stoppen er hun ziel en zaligheid in, maar dan blijkt dat ze net niet het niveau van de professionals halen. That's heartbreaking. Dan ben je zeventien of achttien, en je bent goed, maar niet goed genoeg.'

Kort nadat de zestienjarige Barry White uit de gevangenis kwam, maakte hij kennis met de professionele muziekwereld. 'Ik was meteen verkocht'. Als basvocalist in de doowop-groep The Upfronts maakte hij zijn eerste plaatje in een professionele studio. 'Het was een openbaring. Ik vroeg iedereen de oren van het hoofd: Wat doet die man? Dat is de producer. En die andere man? De componist. En hier verdienen ze hun geld mee?! Dat wilde ik ook.'

The Upfronts waren een van de laatste vocale groepen uit het doowop-tijdperk van de jaren vijftig. 'Kort daarna verschenen de eerste Motown-platen, The Supremes, Four Tops. It changed the game. De nieuwe muziek had meer beweging, meer ritme. Het was de sound van een nieuw tijdperk.'

White gebruikte die jaren om zich een plaats te verwerven in die 'opwindende muziekwereld'. Hij begon te componeren ('Dat ging me niet makkelijk af'), was drummer in een band, en schopte het tot een succesvol talentscout bij het kleine maatschappijtje Bronco. 'Geweldige baan. Steeds op zoek naar nieuw talent, goede nieuwe songs, I loved it. Werken bij een platenmaatschappij gaf me de kans om alle aspecten van de muziekindustrie te leren kennen. Het was de beste leerschool die ik me kon wensen - het echte leven, de school of America.'

Hij zag artiesten doorbreken, en vele carrières de mist in gaan. 'Ik hield mijn ogen en oren open, en heb alles wat ik in die tijd heb geleerd later zelf in praktijk proberen te brengen. Toen mijn eigen carrière van de grond kwam, was ik ook werkelijk goed voorbereid. Ik wist welke gevaren er op de loer lagen. Want de platenindustrie liegt en bedriegt. Je moet je altijd bewust zijn van wat er om je heen gebeurt, weten wie je vrienden en wie je vijanden zijn. En vooral met beide benen op de grond blijven staan.' Weer die grijns: 'Dat ik er vandaag nog altijd ben, is wel het beste bewijs dat ik weet hoe de platenbusiness in elkaar steekt.'

Barry White is trots op zijn lange adem. Niet voor niets noemde hij zijn nieuwe album Staying Power, al weet hij die titel in de gelijknamige song toch weer een dubbelzinnige betekenis te geven, zoals je van een Love Man mag verwachten. 'I got staying power, just when you think it's over I come right back again.' Het is het openingsnummer van een degelijk album in de beste Barry White-traditie, met als hoogtepunt een duet met zangeres Chaka Khan in het hitsige The longer we make love.

Een oldies-act is hij zeker niet. Sterker nog, zijn vorige album The icon is love (1994, driedubbel platina) was zijn meest succesvolle plaat sinds de jaren zeventig. Een nieuwe generatie heeft zijn muziek ontdekt, terwijl zijn oude fans zich nog altijd opvallend loyaal tonen.

'Zeker in Holland', vleit de zanger, die eraan toevoegt dat hij uitziet naar het weerzien met zijn Nederlandse publiek, in november wanneer hij twee (al bijna uitverkochte) concerten geeft in de Rotterdamse Ahoy'.

Rond die tijd moet ook White's autobiografie in de winkels liggen, waarin hij niet alleen zijn levensverhaal vertelt, maar de lezer ook laat delen in zijn 'inzichten' in het leven en de liefde. 'Mijn filosofie is in feite alles wat ik mijn eigen kinderen heb geleerd: wees eerlijk, trouw aan je partner. En wat je ook doet, zorg dat je het met al je liefde doet. Alleen als je werkelijk genoeg liefde voor iets of iemand voelt, ben je in staat om ook de negatieve kanten te tolereren.'

'Dat is het geheim van Barry White', zegt hij. 'En van zijn succes. He really loves music.'

Het is een liefde die al werd vereeuwigd in zijn eerste hit, I'm going to love you just a little bit more. Dat is niet zomaar een liefdesliedje, maar een ode aan zijn muze. 'Muziek is mijn redding geweest. Ik ben haar eeuwige dank verschuldigd. Dat realiseerde ik me opnieuw, toen ik mijn broer Daryll verloor. Hij overleed aan een kogelschot door zijn hart. Zonder muziek was ik in diezelfde wereld, het uitzichtloze getto, blijven hangen, en had ik het waarschijnlijk ook niet overleefd. Music, she saved my life.'

Voorzichtig glimlachend, als om te zeggen dat hij het ook niet kan helpen: 'Music is a she. A lady.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden