Actie / Thriller / Misdaad

The Lookout

Gehandicapten in grijs-tinten

Plotselinge huilbuien. Opeens in slaap vallen. In de kroeg vertelt Chris Pratt welke problemen hij heeft sinds zijn ongeluk. 'Ik val ook wel eens spontaan in slaap', lacht zijn oude schoolgenoot Gary Spargo naast hem. Een grap, overduidelijk, maar Chris kan of wil er niet doorheen prikken. Eindelijk iemand die hem behandelt alsof hij normaal is.


In deze groezelige bar in deze donker neergezette wereld is dit natuurlijk geen begin van een jarenlange vriendschap. Pratt past met zijn hersenbeschadiging perfect in Spargo's plan om een kleine landbouwbank te overvallen.


Aan welke hersenaandoening Pratt precies lijdt, blijft door een veelvoud aan symptomen onduidelijk. Zijn korte termijngeheugen is aangetast, hij kan de volgorde van dagelijkse handelingen niet onthouden en hij heeft een gebrek aan remmingen. Briefjes en een notitieblokje zijn zijn enige houvast. Maar hij kan wel autorijden en hij weet feilloos de reserve autosleutel in zijn schoen te vinden als hij het origineel weer heeft binnengesloten. Het is alsof Chris vooral last heeft van zijn hersenbeschadiging als dat voor het verhaal uitkomt.


Al te storend is de inconsequentie in het scenario van Scott Frank (Get Shorty en Out of Sight) niet; de intrigerende film noir-achtige thriller The Lookout pretendeert niet als Memento een intelligent spel met de kijker te spelen. De handicap maakt Chris vooral ontvankelijk voor het groepje amateurcriminelen omdat hij zich er niet bij neer kan leggen, niet omdat zijn hersenen slecht functioneren. Hij geeft zich volledig over aan de vicieuze cirkel waarin hij is beland, waarbij het juist de vraag is waar zijn ziekte (of is het naïviteit?) ophoudt en zijn woede begint.


De gelaagde karakters vormen de fascinerende puzzels van The Lookout. Dat gehandicapten er geen moment sneu zijn, is behalve aan het scenario te danken aan de acteurs. Joseph Gordon-Levitt maakt van Chris een in zichzelf gekeerde, ondankbare zak, die tegelijkertijd begrijpelijk is en Jeff Daniels geeft de goed bedoelende, blinde vriend een scherp randje. De op het oog oppervlakkige crimineel Spargo krijgt in de gedaante van Matthew Goode iets gevaarlijks én charmants, terwijl ergens in zijn ogen misschien wel oprechte woede flikkert door zijn teleurstelling in de maatschappij.


Scenarioschrijver Frank, die de film na tien jaar zelf besloot te regisseren, is minder geïnteresseerd in de overval zelf en zijn grote finale is lang niet zo nauwkeurig als zijn uitgebreide en langdurende opzet. Spannend is het wel, maar het is eerder vergeten dan alle grijs-tinten die Frank zijn personages meegeeft.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden