The Longest Ride is meer van het gesuikerde zelfde

De tiende verfilming van een roman van Nicholas Sparks levert opnieuw meer van het gesuikerde zelfde. Toch zit The Longest Ride slim in elkaar: het is tot op de millimeter uigedacht drama.

Foto .

Ze zijn graag geziene personages in het aartsconservatieve en zoetgevooisde knuffeluniversum van de Amerikaanse schrijver Nicholas Sparks: hij de robuuste plattelands/arbeidersjongen, zij het sensitieve stadsmeisje. De botsing tussen die twee werelden levert behaaglijk romantisch drama op een presenteerblaadje. Beetje dralen en dan, hup, opposites attract.

In The Notebook, de derde Sparksfilm uit 2004, ging dat vrij goed, ook omdat de getalenteerde Ryan Gosling en Rachel McAdams de tegengestelde geliefden mochten acteren. The Longest Ride, Sparksverfilming nummer tien (bij elkaar opgeteld leverden de films wereldwijd inmiddels bijna driekwart miljard euro op) biedt ook voor planeet Sparks meer van het gesuikerde zelfde.

Twee voor de prijs van één

Dat betekent niet dat The Longest Ride niet slim is gemaakt. Integendeel. De plot biedt twee liefdeskoppels voor de prijs van één. In het heden is er het kunstmeisje Sophia (Britt Robertson), in de startblokken voor een stage bij een galerie in New York, die op een dag met haar studievriendinnen lekker ironisch hete cowboys gaat kijken bij de plaatselijke rodeo in North Carolina. Pardoes voelt ze voor de all American hero-rodeorijder Luke (Scott Eastwood, een kopie van zijn beroemde vader in de zestiger jaren, zowel qua uiterlijk als qua ietwat houterig spel), die we zien paardrijden en houthakken, die zich niet verlaagt tot ordinair gedoe als tongen op een eerste date - en zichzelf ter overbodige illustratie omschrijft als 'old school'.

Wanneer Luke en Sophia per toeval het leven redden van een oude man, begint een serie flashbacks naar de jaren veertig, toen híj, old school zonder het te benoemen, worstelde met de liefde van zijn leven.

The Longest Ride laat daarbij niets aan de verbeelding over. Het is tot op de millimeter uitgedacht drama, waarin een diepgeworteld verlangen naar nostalgische romantiek ironisch genoeg wordt vastgelegd in een ansichtkaartachtige esthetiek. Levenslessen klinken als tegeltjeswijsheden en de onderliggende thematiek - liefde, leven, dood, sport, kunst - wordt zo weinig toegespitst dat iedereen zich wel ergens in zal herkennen.


Veilig en risicoloos, maar ook vertrouwd en zelfverzekerd: naar de ingrediënten van Sparks' succesformule is het niet lang gissen.

The Longest Ride

Romantiek

Regie: George Tillman Jr.

Met: Britt Robertson, Scott Eastwood, Oona Chaplin, Alan Alda, Jack Huston.

128 min., in 68 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.