Review

The Little Foxes is tamelijk belegen en overdreven

De speelstijl is zo vet aangezet dat het soms ronduit kluchtig wordt. Bram Suijker is buitengewoon geinig. Gelukkig maar, want The Little Foxes is een tamelijk belegen stuk.

Anniek Pheifer, Betty Schuurman en Salie Harmsen in The Little Foxes.Beeld Kurt van der Elst

Er zijn meerdere hilarische momenten in de voorstelling The Little Foxes, maar de leukste is deze: Mark Rietman bespringt tijdens een woedeaanval zijn neefje Bram Suijker, mept hem op zijn hoofd en dan verliest Bram zijn pruik. De acteur pakt snel zijn pruik van de speelvloer, zet hem net iets te scheef weer op en speelt doodgemoedereerd verder. Lachen!

Onbedoeld natuurlijk, en dus waarschijnlijk eenmalig, maar je zou wensen dat de acteurs het tijdens de tournee elke avond doen. Hoewel: eigenlijk is het totaal ongepast, want The Little Foxes is een vrij ernstig, maatschappijkritisch toneelstuk, geschreven in 1939 door de intussen bijna vergeten Lillian Hellman. Over een disfunctionele familie, hun verziekte verhoudingen, hun hebzucht en hun pogingen te ontsnappen uit hun benauwde vesting.

Oorspronkelijk speelt het stuk zich af in het Amerika van vlak na de Burgeroorlog, bij het Nationale Toneel is het in regie van Antoine Uitdehaag verplaatst naar de jaren zestig van de vorige eeuw. The Little Foxes, dat in 1941 werd verfilmd met Bette Davis in de hoofdrol, is in Nederland nauwelijks gespeeld. Opmerkelijk is wel dat Ivo van Hove het in 2010 regisseerde bij de Theatre Workshop in New York.

Rijk worden

Hoofdpersoon is Regina Giddens (Anniek Pheifer), een tamelijk onuitstaanbare en notoir ontevreden vrouw, getrouwd met Horace die tot de middenklasse behoort en doodziek is. Haar twee broers Ben (Mark Rietman) en Oscar (Jappe Claes) zijn patjepeeërige zakenmannen die kans zien met een partner uit Chicago (Joris Smit) katoenfabrieken te bouwen en daarmee rijk te worden.

Dat lijkt de voornaamste drijfveer van bijna alle personages: rijk worden, geld verdienen, oplichten, chanteren, stelen. Of zoals Regina zegt: je moet óf arbeider zijn óf miljonair, iets ertussenin is niets. De gesprekken gaan veelal over aandelen, leningen, winstpercentages, transacties.

'Hebzucht die uiteindelijk de hele wereld kaal vreet. In deze tijd van schaamteloos neoliberalisme een helaas zeer actuele thematiek', noteert Uitdehaag in het programmaboekje.

The Little Foxes

Theater
Van: Lillian Hellman.
Door: Het Nationale Toneel. Regie Antoine Uitdehaag.
17/4, Koninklijke Schouwburg, Den Haag.

Ammehoela. Het klinkt fraai, maar de vraag is waarom de regisseur dan zo met het stuk aan de haal is gegaan. Alles is overdreven: de bewust potsierlijke kostuums, de opzichtige pruiken, dat dikmaakpak van Rietman, het wijdbeens zitten van Pheifer, de speelstijl die zo vet is aangezet dat het soms ronduit kluchtig wordt.

Vooral Rietman excelleert in een virtuoze vertolking van een proleterige, enge man. Ook een heerlijk larmoyante Betty Schuurman als de alcoholverslaafde schoonzus en het verzenuwde Pietje Bell-acteren van neefje Bram Suijker is buitengewoon geinig. Gelukkig maar, want The Little Foxes blijkt een tamelijk belegen stuk.

Als er tegen het eind ernstige noten moeten worden gekraakt (de man gaat dood, de dochter ontspoort) lukt het nauwelijks nog interesse voor al die idiote mensen en hun gedoe op te brengen. Lachen op het verkeerde moment kan dan soms bevrijdend zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden