The Last Jedi is vooral gemaakt om Star Wars-fans even uit deze wereld te trekken

Kan een nieuwe generatie warm worden gemaakt voor Star Wars, de legendarische filmreeks die door George ­Lucas werd bedacht in de jaren tachtig? En kunnen nieuwe films ook de tevredenheid wegdragen van de hardcore fans, voor wie vooral de eerste drie films bijkans heilig zijn? Dat was twee jaar ­geleden de grote vraag bij de release van deel zeven, The Force Awakens.

Ja, zo bleek uit de kassa-opbrengsten, dankzij een slimme mix van oude en nieuwe elementen. En dat is precies wat regisseur en scenarist Rian Johnson opnieuw biedt in Star Wars: The Last Jedi. Hij pakt de draad op waar de vorige film ophield, met een rebellengroep die een kwaadaardig regime probeert te ondermijnen.

Als Star Wars-fan begrijpt Johnson dat voor buitenstaanders wonderlijke universum waar de fans spoilers zien als doodzonde omdat ze verrast willen worden, maar er tegelijkertijd wel van op aan willen kunnen dat vertrouwde elementen terug keren.

Dus ook Johnson, die het stokje overnam van J.J. Abrams, schreef een verhaal rondom de oude en nieuwe gezichten, dat even vertrouwd voelt als verrassend. Ook hij presenteert weer een aantal nieuwe wonderlijke wezens. De Porg, een soort kruising tussen hamster en papegaaiduiker, zal het grootste merchandisesucces worden. Er valt nu en dan wat te lachen, er zijn vette explosies en gevechten - vooral dat op de rode planeet Crait is oogstrelend en origineel.

Star Wars: The Last Jedi

Science fiction - (****)
Regie: Rian Johnson
Met: Daisy Ridley, Adam Driver, Mark Hamill, Carrie Fisher
In 137 zalen.

Heerlijk weerzien

Tegelijkertijd is The Last Jedi een typisch tweede deel van een trilogie: er worden vragen beantwoord én open gehouden. Bovendien krijgt iedere acteur van de uitdijende ensemblecast een moment toebedeeld, waarbij niet elke verhaallijn even sterk of interessant is. Hier en daar hapert het tempo.

Dat had storend kunnen zijn, als het niet zo'n heerlijk weerzien was geweest met dat Star Wars-universum, voor de oude én nieuwe fans die dankzij The Force Awakens een emotionele connectie kregen met al die personages.

Goed, kwaad en alles ertussenin

Het is fijn om nog een keer naar de inmiddels overleden Carrie Fisher te kijken als de geboren leider Leia. Het is ­uiterst bevredigend dat Mark Hamill als Luke Skywalker na zijn kleine rol in The Force Awakens hier de ruimte krijgt. Het knettert lekker tussen de nieuwe hoofdrolspeelster van het eerste deel, Rey (gespeeld door een pittige Daisy Ridley) en tegenpool Kylo Ren, door Adam Driver neergezet als een teleurgesteld kind met woedeuitbarstingen. Nieuw personage Rose (Kelly Marie Tran) is een welkome aanvulling. Mooi is bovendien dat het deze filmfranchise overduidelijk ernst is met inclusiviteit. Mannen of vrouwen, wit of gekleurd: bijna iedereen kan zich wel ergens identificeren met een van de helden.

Star Wars: The Last Jedi gaat ook over goed en kwaad en alles ertussenin, over leiderschap en ego. Er vallen prima parallellen te trekken met de hedendaagse (Amerikaanse) politiek, maar waarom zou je? The Last Jedi is gemaakt om te vermaken, te verwonderen en de kijker juist ruim twee uur uít deze wereld te trekken. Dat is precies wat hij doet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.