FilmrecensieThe King of Staten Island

The King of Staten Island verliest gaandeweg scherpte ★★★☆☆

De film fungeert te zichtbaar als persoonlijk traumaverwerkingsproject.

Pete Davidson in The King of Staten Island

Staten Island, een van de vijf stadsdelen van New York, laat zich in The King of Staten Island het best omschrijven als het afvoerputje van de metropool. Iedereen met ambitie wil er zo snel mogelijk weg, de achterblijvers lopen er sneller vast dan ze ooit hadden voorzien.

Hier, op een half uur varen met de veerboot vanaf Manhattan, brengt de 24-jarige Scott (markante kop, lijf vol tatoeages) zijn dagen door met wiet en slechte horrorfilms, in gezelschap van vrienden die het allemaal ook wel best vinden. Seks met het leukere meisje uit de groep krijgt geen vervolg; iedereen die hem zou kunnen raken duwt hij nadrukkelijk op afstand. ‘Ik ben niet oké’, klinkt dat in Scotts woorden. Mensen meeslepen in zijn lethargie is het laatste wat hij wil. Zijn jongere zus vliegt ondertussen het nest uit om te studeren. Zij wel.

De oorzaak van Scotts gedrag is vanaf het begin duidelijk: als kind verloor hij zijn vader, een brandweerman, en het gemis sloeg een blijvend gat in zijn ontwikkeling. Dat hij zich in de loop van het verhaal op de een of andere manier loswrikt van zijn getroebleerde verleden is eveneens direct kraakhelder: net als in zijn vorige films houdt de grote komedieregisseur Judd Apatow (The 40 Year Old Virgin, Knocked Up, Trainwreck) veel te veel van zijn vastgelopen personages om ze een film lang te laten spartelen.

The King of Staten Island.

Daar komt bij dat hoofdrolspeler Pete Davidson, bekend als komiek bij Saturday Night Live, samen met Apatow en co-scenarist Dave Sirus een verhaal schreef over zijn eigen leven. Davidsons vader, ook brandweerman, kwam om het leven bij de aanslagen van 11 september 2001. The King of Staten Island fungeert zodoende ook zichtbaar als persoonlijk traumaverwerkingsproject.

In die aanpak schuilt helaas nogal wat zelfgenoegzaamheid. Apatow behandelt Davidsons levensverhaal zó respectvol, dat de film op den duur zijn scherpte verliest. Te lang, te veel terzijdes.

Tegelijk is The King of Staten Island mede daarom juist een film vol echte mensen, met echte pijn en echt dom impulsief gedrag. Humor komt hier zelden voort uit een op zichzelf staande punchline, maar is eerder een middel van de personages om wrange situaties of andersoortig ongemak te verteren. Mooi.

En de meanderende vertelstructuur, met al die ogenschijnlijk overbodige zijpaadjes, biedt ook voldoende fraais, als behoorlijk treffende schets van een jongen die zonder regie door het leven hobbelt.

The King of Staten Island

★★★☆☆

Tragikomedie

Regie Judd Apatow

Met Pete Davidson, Marisa Tomei, Bill Burr, Bel Powley, Steve Buscemi, Maude Apatow

136 min., in 53 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden