concertrecensie The Kik

The Kik speelt het klassieke repertoire van Boudewijn de Groot en maakt er één groot feest van (vijf sterren)

Gelukkig speelt de Rotterdamse band nog wél de nummers die De Groot zelf niet meer wil vertolken. Wat zijn ze ongelooflijk goed. 

The Kik op 10 januari 2019 in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. Beeld Ben Houdijk

The Kik speelt Boudewijn de Groot

Vijf sterren.

10/1, Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 12/1 Nieuwe Luxor, Rotterdam (uitverkocht), 17/9 Concertgebouw, Amsterdam.

Zelf is Boudewijn de Groot (74) niet van plan zijn klassieke repertoire uit de jaren zestig nog live uit te voeren, maar gelukkig gaf hij wel zijn persoonlijke zegen aan de Rotterdamse beatgroep The Kik. Wederzijdse bewondering; dan kan witte rook snel kringelen.

En daar staan ze dus, The Kik, in het Utrechtse Vredenburg, geruggesteund door een sectie strijkers (met leden van het Metropole Orkest) en een batterij blazers. met Benjamin Herman en nog enkele New Cool Collective-gezichten.

Het programma: Voor de overlevenden (1966) vóór de pauze, Picknick (1968) erna. Het zijn de sleutelalbums van De Groot, zijn beste toch ook wel. Probleem: de arrangementen van Bert Paige waren kwijt. Oplossing: Reyer Zwart bellen, die de hele boel opnieuw noteerde.

The Kik doet de albums integraal, zoals ze nooit werden uitgevoerd: nummervolgorde als op plaat en verder geen gelul. Nou ja, wel met gelul natuurlijk, want dat is een handelsmerk van Kik-frontman Dave von Raven. Zijn grollen in sappig Rotterdams leiden de aandacht nog weleens af van wat vanavond gelukkig evident is: The Kik is een geweldige band en Von Raven een uitstekende zanger, die moeiteloos zingt in verschillende registers en de dictie en timing van De Groot beheerst zonder dat het imiteren wordt. Dit werk had in geen bekwamer handen kunnen vallen.

De Groot zei ooit dat hij Testament stuk heeft gezongen. Von Raven kust de roerende woorden van Lennaert Nijgh een voor een wakker. ‘Er staat maar eens in de vijfhonderd jaar zo’n goede Nederlandse tekstdichter op’, zegt hij.

The Kik. Beeld Ben Houdijk

Hij en Arjan Spies zingen Naast jou volledig tweestemmig en hoor, het is plots een echt Kik-liedje, zoals ook Ken je dat land een heerlijke beatstamper wordt. ‘Een van mijn favorieten’, zegt Von Raven, ‘maar Boudewijn vertelde me dat hij dit een onwijs kutnummer vond.’

Na de pauze stijgen The Kik en het orkest nog hoger tijdens hun uitvoering van het ongrijpbare psychedelische meesterstuk Picknick, een toverbal vol tempowisselingen, jazz en ritmische chicanes, totáál anders van sfeer dan Voor de overlevenden.

Hypnotiserend dansen de houtblazers in Eva, bedwelmend schettert het koper in Cinderella, maar de piek ligt bij Tegenland, een overdonderende vertolking die het origineel in de schaduw stelt.

De mystieke vrouwenstem in Prikkebeen? Ja hoor, ze is er, omdat het vanavond niet op kan: Elly Nieman, de stem van de plaat. Ze zingt met de jonge Jolien Damsma in het slotstuk dat geen slotstuk blijkt, want daar is nog één keer Het land van Maas en Waal, een lied dat Boudewijn de Groot zat is, maar The Kik niet.

Wat een feest. Eventuele overlevenden kunnen in september nog naar het Concertgebouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden