Review

The Kidnapping of Michel Houellebecq is expressief

The Kidnapping of Michel Houellebecq
Regie: Guillaume Nicloux
Met: Michel Houellebecq, Mathieu Nicourt, Maxime Lefrançois, Luc Schwarz, Marie Bourjala.
97 min., in 8 zalen

Michel Houellebecq.Beeld -

Wie denkt met deze documentaire-achtige film een beter beeld te krijgen van de Franse sterauteur Michel Houellebecq, komt bedrogen uit. Wie verwarring zoekt, kan zijn hart ophalen.

'Dus dit is een ontvoering?' Michel Houellebecq haalt nog net niet zijn schouders op, wanneer drie kerels hem in een kist met luchtgaten naar een onbekende plek verslepen. De auteur annex provocateur speelt in zekere zin zichzelf, in deze nepdocumentaire die met een vette knipoog een verklaring biedt voor zijn in nevelen gehulde tijdelijke verdwijning in 2011, maar lijkt geenszins van plan om iets waarachtigs over zijn eigen verschijning te vertellen.

Integendeel, de Houellebecq die hier Houellebecq speelt, is een vleesgeworden rookgordijn, de film waarin hij figureert laat zich kijken als een spel.

Als je hem zo ziet, met dat vlassige haar, die tandeloze mond, hangende onderlip, slissende dictie en sigaret merkwaardig tussen ring- en middelvinger, lijkt de schrijver in niets op de man die in zijn thuisland met enige regelmaat het publieke debat ontregelt. Regisseur/scenarist Guillaume Nicloux, specialist in thrillers over verdwijningen en intriges, laat zijn hoofdpersonage mompelend oreren over Mozart ('overgewaardeerd') en de Franse literatuur uit de periode 1966-1970 ('niks'), terwijl hij bier drinkt uit een plastic bekertje en tegen een fan op straat moppert over de lelijke omslag van een van zijn boeken. Wie hoopt op verwijzingen die leiden naar betekenis, komt echter onherroepelijk op een dwaalspoor terecht.

De ontvoeringsplot lijkt vooral bedoeld om de volstrekte achteloosheid van de schrijver te onderstrepen. Hij begint weliswaar geketend op bed, maar hangt vlot bij zijn ontvoerders aan tafel, waar hij gulzig slobbert van glazen rode wijn en met uitgestreken gelaat vertelt over zijn werkmethode: 'Je lanterfant, en dan komt er iets op in je hoofd.' Later, als de onduidelijke beweegredenen achter de ontvoering ter sprake komen: 'Wie zou er willen betalen voor mij?' Op de radio praat men ondertussen over de verdwijning van Houellebecq; net als in het echt wordt ook in deze film aan Al Qaida gedacht.

The Kidnapping of Michel Houellebecq is een curieus soort anti-biopic. Een film die geen nieuw licht werpt of vragen beantwoordt, maar slechts verwarring zaait, met een lelijk gedraaid onzinverhaaltje, droge grapjes en een hoop trivialiteiten. In hoeverre is de schrijver hier een wolf in schaapskleren? Waarom blijft-ie zo ongrijpbaar en licht? Wat wordt er eigenlijk allemaal weggelaten?

De film verzuipt zelf gaandeweg ook een beetje in z'n vraagtekens - en dat maakt 'm wat kabbelend en lui. Tussen de regels door gaat het over de vormende kracht van een publieke persoonlijkheid, maar de context is te speels en lollig, hoe bewust opgetuigd ook, voor echte zeggingskracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden