FilmrecensieThe Invisible Man

The Invisible Man is opzienbarend ambigu ★★★★☆

Cecilia (Elisabeth Moss) weet zeker dat haar gewelddadige ex haar op de hielen zit. Is dat ook zo?

Elisabeth Moss in The Invisible Man.

Cecilia zet het op een rennen, in de openingsscène van The Invisible Man, een verrassend sterke herinterpretatie van de vaker verfilmde roman uit 1897 van sciencefictionschrijver H. G. Wells. Ze ontvlucht haar leven in een hypermoderne villa met geliefde Adrian, een steenrijke optica-expert die haar doen en laten in een verstikkende en soms zelfs gewelddadige wurggreep hield, een prototype giftige relatie.

Vanaf de eerste seconde hanteert regisseur en scenarist Leigh Whannell een opmerkelijk eigen spanningsopbouw. Hij filmt de lege gangen in de villa en vervolgens het donkere bos waarnaar Cecilia ontsnapt als ruimten die iets lijken te verbergen. Dat gevoel wordt bij Cecilia – en de kijker – versterkt in de daaropvolgende weken, terwijl ze thuis bij een vriend en zijn dochter zichzelf bij elkaar probeert te rapen. De wandeling naar de brievenbus aan de straatkant is een helse tocht: ze denkt, nee, wéét dat Adrian haar zal vinden en vreest zijn plotselinge aanwezigheid overal. Op de geluidsband klinkt het alsof ze onderwater zwemt – niet subtiel, maar zonder meer effectief en meeslepend.

Verwerkt ze haar trauma en daaropvolgende paranoïde angsten, of heeft Adrian het daadwerkelijk op haar gemunt? Als Adrian plotseling overlijdt en ze met zijn broer aan tafel schuift voor de juridische afwikkeling van de erfenis, twijfelt ze even aan zichzelf, maar wanneer haar unheimische gevoel aanhoudt – er ís iets dat haar bespiedt, ook al is het niet te zien – is voor twijfel geen ruimte meer.

Met een suggestief bewegende camera, die het ene moment langzaam afdwaalt naar een lege hoek in de slaapkamer en het andere moment blijft staan terwijl Cecilia het kader uit loopt – brengt The Invisible Man de angst van het hoofdpersonage op aannemelijke wijze tot leven. Minimale middelen – een ademwolkje in de koude nacht – resulteren in maximaal effect, een fijne uitzondering op de regel van het doorgaans zo luidruchtige lopendebandhorrorwerk van de verantwoordelijke producent Jason Blum.

Hoewel een tamelijk lompe actiesequentie tegen het slot van de film alsnog de typische aanpak van de Blumstudio demonstreert, blijft The Invisible Man overwegend ingetogen en, bovenal, opzienbarend ambigu. De vraag in hoeverre een slachtoffer van misdaden zonder directe getuigen kan worden geloofd blijft tot de ijzersterke epiloog relevant. Dat hierbij de hele #MeToo-beweging wordt gespiegeld, in een film die zich bovendien laat kijken als één grote tour de force van hoofdrolspeelster Elisabeth Moss (Mad Men, The Handmaid’s Tale), maakt duidelijk dat The Invisible Man veel meer is dan een geijkte genrefilm.

The Invisible Man

Thriller

★★★★☆

Regie Leigh Whannell

Met Elisabeth Moss, Harriet Dyer, Aldis Hodge, Oliver Jackson-Cohen

124 min., in 85 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden