The Inheritors

De dance van Brit James Holden klinkt nooit elektronisch, maar aangenaam organisch. Geen drie seconden hoor je hetzelfde

Robert van Gijssel

De dance van Brit James Holden klinkt nooit elektronisch, maar aangenaam organisch. Terwijl hij toch wiskundige is, zelf muziekapparaten in elkaar knutselde en ooit dancetracks maakte als experiment met verschillende soorten software.

Opmerkelijk dus hoe op Holdens tweede album The Inheritors de dwangmatigheid van het vierkante tempo wordt losgelaten en op nummers als Rannoch Dawn heel tribale, steeds verschuivende ritmes voorbij drijven.

Geen drie seconden hoor je hetzelfde. Holden weet hoe de spanning op te bouwen, in de sombere en bijna apocalyptische techno van ||: A Circle Inside A Circle Inside :|| waarin geheel tegen de sfeer van het nummer in piepende orgelpijpen en panfluitjes de kop opsteken. Het is die versmelting van analoog bubbelgeluid, of zomaar eens een lekker knallend drumstel, met soms ook nogal postindustrieel scheurende digitale softwaresynths die de muziek van Holden zo bijzonder maakt.

Spannend en zoekend, zoals in het gekmakende maar toch zorgvuldig opgebouwde Gone Feral. Hedendaagse kunstmuziek, komende zaterdag te beluisteren bij het optreden van Holden op dancefestival Awakenings.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden