Drama

The Impossible

Dat de film toch overeind blijft, is te danken aan het voortreffelijke spel van Watts en debutant Tom Holland (Lucas)

Elk moment kan het gebeuren. Terwijl Maria Bennett (Naomi Watts) aan het Thaise strand haar boek leest en Henry Benett (Ewan McGregor) met hun drie zoontjes speelt, ligt de Indische Oceaan er kalm en vriendelijk bij.

De begintitels van het op feiten gebaseerde The Impossible laten er geen misverstand over bestaan: dit vijfkoppige gezin gaat door de tsunami van 2004 uit elkaar gereten worden. Suggestieve onderwatershots en dreigende elektronische klanken bij een nachtelijk zeepanorama voorspellen niets dan onheil; intussen blijven de vakantiescènes elkaar gemoedelijk opvolgen, worden lampionnen opgelaten en kerstcadeautjes uitgepakt. Tegen de tijd dat het water toeslaat, heeft regisseur Juan Antonio Bayona (El orfanato, 2007) een bijna ondraaglijke spanning opgebouwd.

Wat een gruwelijke ontlading vervolgens, wanneer Maria en haar oudste zoon Lucas door de razende stroom worden meegesleurd. Een hels tumult is het, van suizend puin, gesmoorde paniek, bloed, drek, gegorgel en naar houvast graaiende handen, culminerend in een door merg en been snijdende schreeuw van Watts. Natuurlijk kun je in je bioscoopstoel onmogelijk écht vatten hoe het is om in zo'n apocalyptische vloedgolf te belanden, maar Bayona en Watts komen gevoelsmatig een heel eind.

Het geploeter van Maria en Lucas door de ravage, op zoek naar beschutting, wordt met een overrompelende nuchterheid gebracht: geen muziek, en veel close-ups van Maria's gehavende gezicht, haar kapotte kleren, een lap huid die loshangt van haar been zonder dat ze het doorheeft. Maar wanneer het perspectief wordt verplaatst naar echtgenoot Henry en ook hun andere twee kinderen ongedeerd blijken te zijn, verliest The Impossible veel van zijn kracht.

De chaos en gruwelen van de tsunami vormen steeds meer de achtergrond van de pogingen die Maria, Henry en Lucas ondernemen om hun gezin te herenigen en het persoonlijke leed schuift te veel vóór de collectieve ramp. De scènes waarin de Bennetts vlak langs elkaar door hetzelfde ziekenhuis lopen zonder elkaar te zien, zijn ontegenzeglijk spannend, maar in hun effectbejag toch ook onsmakelijk. Alsof al die andere doden er voor de film nauwelijks toe doen en alles toch weer goed komt zodra deze mensen in elkaars armen vallen.

Problematisch is ook dat de Thaise bevolking tot behulpzame figuranten wordt gereduceerd, en dat de 'echte' Bennetts eigenlijk Spanjaarden zijn - niet het blanke Britse gezin dat The Impossible ervan maakt. Dat de film toch overeind blijft, is te danken aan het voortreffelijke spel van met name Watts en debutant Tom Holland (Lucas). Holland, die uitstekend raad weet met de heftige ervaringen die zijn personage doormaakt en vaak doet denken aan de jonge Christian Bale in Steven Spielbergs Empire of the Sun (1987), kan het als acteur ongetwijfeld nog ver schoppen.

Hij maakt van The Impossible een belevenis, ook als het melodrama bijna niet meer te pruimen valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden