Horror / Sci-fi

The Hunger Games: Catching Fire

Catching Fire is een nog grimmerige les in terreur en verzet

Met regelmaat wordt Katniss Everdeen zwetend en schreeuwend wakker. Als ze tijdens de jacht een patrijs schiet, verandert die in haar hoofd in een jongen. De jonge vrouw die de 74ste Hunger Games won, heeft last van een typisch gevalletje PTSS.

Het was dan ook niet niets wat haar in het eerste, uiterst succesvolle deel overkwam. In The Hunger Games was zij een van de 24 tieners die door de heersers van sciencefictionwereld Panem in een jaarlijkse wedstrijd elkaar tot op de dood moest bevechten, in een combinatie van realityshow en gladiatorengevecht. Daarbij werd Katniss, een onwaarschijnlijke winnaar uit een van de laagste bevolkingsklassen, een symbool voor hoop tegen een onderdrukkend regime.

Inderdaad, het eerste deel van deze opvallend ernstige tienerserie was meteen al ver verwijderd van de zwijmelarij in de Twilight-serie en de aanvankelijk vrolijke hocus pocus in Harry Potter. Het vervolg op The Hunger Games, getiteld Catching Fire, voert ons verder de duisternis in. Katniss' trauma is slechts een eerste aanwijzing. Deze franchise is niet van plan ellende onder een suikerlaagje te bedekken.

Niet dat de hongerspelen waar Katniss uiteraard weer in terecht komt, bloederiger zijn dan in de voorganger. Zo'n soort vervolgfilm is het niet. Hier zijn het niet mensen die elkaar naar de keel vliegen. Het draait om de als natuurfenomenen vermomde aanslagen, die worden bestuurd door een spelleider van buitenaf. Minder direct voelt minder heftig: het drones-effect. Maar dat maakt de strijd juist des te oneerlijker.

En zo krijgen de voorzichtig uitgestippelde, multi-interpretabele thema's van het eerste deel meer lading. Catching Fire is een nog grimmigere les in massamanipulatie, onderdrukking, terreur en verzet voor een puberdoelgroep. 'Ik schrijf niet over adolescenten', zei Suzanne Collins, de schrijfster van de boekentrilogie, ooit in The New York Times. 'Ik schrijf over oorlog. Voor adolescenten.' En hoewel het scenario aanvankelijk een herhaling van zetten is, blijft regisseur Francis Lawrence (I Am Legend) met deze donkere ondertoon en de overdonderende decors de aandacht onverminderd vasthouden.

Leuke nieuwe personages (Philip Seymour Hoffman!) ten spijt, het gaat natuurlijk om weerbarstige heldin Katniss. Actrice Jennifer Lawrence laat steeds meer de zwakke plekken in haar stuurse pantser zien. Zij is de pion in een politiek spel en ondergaat de faam als winnares stuurs, ongeveer tegen-overgesteld aan hoe stralend Lawrence alle Oscarheisa rondom haar rol in Silver Linings Playbook afgelopen jaar heeft beleefd.

Via haar ogen ervaar je de absolute wreedheid die buiten de arena zichtbaar om zich heen grijpt: fysiek en psychisch, zodat dat de woede knap besmettelijk wordt. Hoe het afloopt met die uitgebeende romantische verhaallijntjes? Wat doet het ertoe? Dit fictieve regime wil je zien vallen, het liefst aangevoerd door die moderne Jeanne D'Arc tegen wil en dank.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden