The Human League was een heel menselijk bandje

Popmuziek was maar zo-zo en gitaren waren stom. Dus gebruikte The Human League een drummachine en zong voorman Philip Oakey kil en somber. Zijn tijd ver vooruit.

Beeld Studio V

Dat popmuziek niet perfect gespeeld, knap of virtuoos hoefde te zijn, dat had de punk net bewezen. Daar kon The Human League mee vooruit. In de ogen van Philip Oakey en zijn bandvrienden draaide pop om slechts twee dingen; goede ideeën en uitstraling. En met die taakopvatting (en een goede kapper) ging het bandje uit Sheffield eind jaren zeventig aan de slag, klein en bescheiden, in een ministudio met een drummachine en wat synthesizers.


Een mooie stem had Oakey natuurlijk wel - een ijzige bariton, donker en theatraal. Zijn stemgeluid was een voorbode voor het doemtijdperk van de jaren tachtig. Maar echt spélen? Nee, dat kon eigenlijk niemand en het boeide ook niet echt. Daarom was de gitaar verbannen uit de Sheffieldse studio. Voor The Human League stond de gitaar voor alles wat stom was in de popmuziek. De gitaar was een uitlaatklep voor machismo, voor belachelijke geldingsdrang van jongens in gebleekte spijkerbroeken. De gitaar ramde alle subtiliteit uit een liedje. Rock-'n-roll, doodvermoeiend.

Ze lieten zich inspireren door de avant-garde, de poppioniers. Van Kraftwerk uiteraard, van de Italiaanse discoproducer Giorgio Moroder en van David Bowie (en dan vooral kant twee van de plaat Low), zo is te lezen in een prachtig vormgegeven boekwerk bij de vierdelige boxset The Human League - A Very British Synthesizer Group. En met die namen in het achterhoofd begrijp je dat nummer Being Boiled ook wel, een eerste single van de band uit 1978: kil en afstandelijk maar toch ook al retefunky. Catwalkmuziek voor een vooruitstrevende modeontwerper.

Met het album Travelogue (1980) werd The Human League ineens zelf pionier. Want de band werd onthaald als de grote nieuwe Britse popbelofte, die een brug had geslagen tussen arty avant-garde en hitlijstenpop. Zoals in Empire Human State, een opwindend en dansbaar maar volgens de bedenkers 'volkomen gestoord' nummer, dat tekstueel toch ook zo simpel en laagdrempelig was als een wiegeliedje. Het effende de de weg voor een generatie synthpopbands, van Simple Minds tot Depeche Mode.

Cadeautip - Pink Floyd & meer psychedelica

Hoe minder cd’s er verkocht worden, hoe mooier en spectaculairder de speciale uitgaven worden want die verkopen wél. En terecht. Hier vindt u de mooiste, geselecteerd door de Volkskrant

Niet helemaal waar Philip Oakey het allemaal voor had gedaan. Toen hij van zijn platenmaatschappij te horen kreeg dat Don't You Want Me van de albumklapper Dare (1981) op nummer één stond in de Verenigde Staten, smeet de androgyne zanger met het asymmetrische kunstkapsel de telefoon stuk tegen een muur. Niets meer te bereiken, niets meer te ontdekken, vond Oakey. 'Vanaf nu kan het alleen maar slechter gaan.'

Dat ging het ook, is een constatering die zich bij zo'n royaal oeuvreoverzicht opdringt. De derde cd, met werk uit deze eeuw, draai je misschien één keer omdat het moet. Daarna grijp je snel terug op de glorieuze afspeellijst van de cd's uit de begintijd: fijne B-kantjes, zoals de Kraftwerk-pastiche Hard Times, die nooit op een regulier album is verschenen. En de singleversie van The Lebanon, waarin tóch die verdomde gitaar opduikt.

The Human League in de jaren 80. Beeld Studio V

Maar het mooist aan The Human League - A Very British Synthesizer Group is de dvd met alle videoclips en optredens in de popprogramma's van de BBC. Want aan de gespeeld kunstzinnige poses van de bandleden bij Top of the Pops of de niet gechoreografeerde maar ontspannen dansbewegingen van de twee zangeressen in de MTV-clips, zie je dat The Human League niets had met het afgemeten en hooghartige popsterrenvertoon dat in die jaren verplicht leek.

The Human League was een heel menselijk bandje, dat toevallig een paar onmenselijk goede liedjes had geschreven. En daarvan is deze feestelijke verzamelbox het doorslaggevende bewijs.

The Human League - A Very British Synthesizer Group: 3 cd's en dvd, Virgin/Universal, 124,99 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.