Recensie The House Where You Live Forever

The House Where You Live Forever: curator Marina Coelho is meesterlijk geslaagd in haar hommage aan het menselijk lichaam ★★★★☆

Acht rood-roze tongen liggen te krullen en te kronkelen op een witte sokkel. Ze zijn doodstil en keihard, dit is geglazuurd keramiek met zand erop. Maar kunstenaar Daniel Albuquerque heeft ze zo geboetseerd en neergelegd dat het lijkt alsof ze leven, alsof ze dansen. Dat geldt voor alle kunstwerken in de tentoonstelling The House Where You Live Forever in Garage Rotterdam. Curator Marina Coelho wilde een hommage aan het  menselijk lichaam maken. Daar is ze meesterlijk in geslaagd.

Tentoonstelling The House Where You Live Forever. Beeld Aad Hoogendoorn

Ons lichaam leeft, voorlopig, kunst is over het algemeen dood. Gemaakt van dingen die in de juiste enscenering tot leven komen, soms zelfs met ons willen dansen. Dat willen deze kunstwerken. De vederlichte sculptuur van Robin Kolleman beneemt je de adem. De installatie (video, sculptuur, geluid) van Heide Hinrichs ademt juist zachtjes. Daarin liggen kleine klompen klei die doen denken aan oversized kauwgomballen waar stevig in is gehapt. Die vormen een mooi koppel met die sexy tongen van Albuquerque. 

Middenin de zaal zit een doorleefd stuk lijf, gemaakt door de meester van mooi moe en dood vlees, de Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere. Hier gaat het om oude damesbenen van was, die ze beschilderde in haar herkenbare vlezige, gebleekte kleuren. Over de romp spande De Bruyckere textiel, een hoofd of armen heeft de sculptuur niet. Als de tentoonstelling een choreografie is, dan rust dit kunstwerk uit en vraagt erom getroost te worden, aangeraakt te worden – wat natuurlijk niet mag.

Tentoonstelling The House Where You Live Forever. Beeld Aad Hoogendoorn

Elk lichaam is kwetsbaar, raakt makkelijk uit balans. Langs een muur maakte Vanessa Safavi een sculptuur van handgrepen, ringen uit de gymzaal die hangen als in trams en bussen. De ringen hangen stil, maar als je met je ogen knippert kun je je voorstellen hoe aan elke ring een mens houvast zoekt. Om te blijven staan en vooral die medepassagiers niet aan te raken.

Dit is de eerste tentoonstelling die Coelho maakt voor Garage Rotterdam, een expositieruimte met wisselende curatoren, ze zal er nog meer maken. Dit is een nogal geslaagde aftrap. Eerder richtte de Braziliaanse Kunsthalle São Paulo op, een initiatief dat na Coelho’s verhuizing naar Gent recentelijk een doorstart heeft gekregen binnen Kunsthal Gent. Ook een plek om in de gaten te houden dus.

De Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere (55) maakt sculpturen en installaties waarin duidelijk stukken vlees of lichaam zijn te herkennen. Vaak gaat het om delen van mensen of van paarden. Ze maakt afgietsels van echte mensen en dieren, waardoor sommige elementen levensecht zijn. Ze heeft ook een serie angstaanjagende verminkte paardensculpturen gemaakt die met echte paardenhuid bedekt zijn.

Zelfs als ze zich niet op mensen of dieren baseert, doen haar sculpturen aan lichamen denken. Voor haar gigantische installatie Kreupelhout in het Belgische paviljoen op de Biënnale van Venetië in 2013 maakte ze een afgietsel van een dode iep. In was afgegoten en beschilderd met gesmolten was begon de imposante boomstronk toch erg op een gestorven reus te lijken. Ze had zich destijds laten inspireren door schilderijen van de martelaar Sint-Sebastiaan.

Dat De Bruyckeres kunst vleselijk lijden als belangrijkste onderwerp heeft, zou te maken kunnen hebben met het beroep van haar vader: hij had een slagerij en was jager.

The House Where You Live Forever.

Garage Rotterdam, t/m 14/4.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden