The Horrors bij vlagen opzwepend

Muziek..

Gijsbert Kamer

Amsterdam Drie jaar geleden waren de Britse The Horrors nog gewoon een aardig garage-punkbandje dat vooral herinneringen opriep aan voorbeelden uit de jaren zestig (The Sonics) en tachtig (The Fuzztones, Birthday Party). Maar dit jaar werd hun onstuimige rock ’n’ roll van een extra dimensie voorzien door producer Geoff Barrow (Portishead) en de vooral als videoclipmaker bekend staande Chris Cunningham. Door hun inbreng werd het tweede album Primary Colours een van de opwindendste uit het Verenigd Koninkrijk dit jaar. Gebleven is het rauwe geluid van zanger Faris Badwan, maar de instrumentaties zijn door de vele lagen gitaar, orgel en elektronica zeer imposant geworden.

Het monumentale geluid roept op de plaat soms herinneringen op aan de shoegaze-bands van weleer, zoals My Bloody Valentine, maar live was er van schoenpuntstaren weinig te zien, daarvoor raasde zanger Faris Badwan veel te doldriest over het podium.

In een goed gevulde Melkweg viel op dat de sound van The Horrors niet zozeer de gitaarmuur is die door de band wordt opgetrokken, maar het orgel, bespeeld door Tomethy Furse. Het klonk als een op hol geslagen draaiorgel, wat vooral in de wat snellere nummers van Primary Colours goed werkte. Je werd tijdens een nummer als Do You Remember bijna bang van de hysterisch gierende toetsenpartijen, maar dan namen The Horrors weer gas terug met een van de wat meer slepende rocksongs, en deed de band vooral denken aan de typisch donkere new wave bands uit de vroege jaren tachtig als Echo And The Bunnymen en The Chameleons.

Daar is niet zoveel mis mee, sommige van hun voorbeelden hebben er al bijna dertig jaar succes mee, maar op den duur gaat het gebrek aan een echt eigen geluid toch wat irriteren.

De nieuwe dimensie die aan The Horrors op de plaat is toegevoegd, wordt live te veel verstopt. In De Melkweg was een leuk, bij vlagen opzwepend rockbandje te zien, dat goed naar allerlei alternatieve pop uit de vroege jaren tachtig heeft geluisterd. The Jesus And Marychain, Fuzztones, Birthday Party en Bauhaus zijn wellicht een aardigere inspiratiebronnen dan Duran Duran en Spandau Ballet, maar het lukte The Horrors toch te weinig om aan de beschuldiging van epigonisme te ontsnappen. The Horrors bleek een vermakelijk bandje, dat meer met 1984 dan met 2009 op leek te hebben.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden