The High Sun brengt romance vonkend tot leven

Regisseur Matanic maakte een bijna feilloos drieluik over het (on)ver mogen van de liefde zich los te zingen van de historie. Door het fijne spel van Lazovic en Markovic komt de driekoppige romance vonkend tot leven.

null Beeld
Beeld

Drie variaties op dezelfde verboden liefde, zo is The High Sun droogjes te omschrijven. De poster doet het suggestiever: in het midden de geliefden, als silhouet afstekend tegen de zon, die niet één maar twee schaduwen van het paar werpt. Dat beeld past goed bij de spiegelwereld die de Kroatische regisseur-scenarist Dalibor Matanic trefzeker oproept in zijn derde speelfilm.

The High Sun (Zvizdan) bestaat uit een trits op zichzelf staande verhalen, die zo ingenieus ineengrijpen dat je ze eigenlijk niet los kunt zien. Elke geschiedenis speelt zich af in hetzelfde dorp; de personages belanden telkens aan hetzelfde meer en steeds toont Matanic de felle zon, schitterend aan de hemel of ondergaand achter de bergen.

In het openingsverhaal, dat zich afspeelt in 1991, proberen de jonge Ivan en zijn Servische geliefde Jelena (of is zíj Kroatisch en híj Servisch?) het oplaaiende conflict tussen de verschillende bevolkingsgroepen vergeefs te ontvluchten. Tien jaar later, als het land kapotgeschoten is, keren Nataša en haar moeder vanuit Zagreb terug naar hun vervallen huis. Wanneer Ante, een jongeman van het voormalige vijandige kamp, komt klussen, broeit het tussen hem en Nataša al snel: terwijl zij Ante als een van de monsters beschouwt die haar broer vermoordden, kan ze haar ogen niet van hem af houden. In 2011, ten slotte, bezoekt dertiger Luka voor het eerst sinds jaren zijn ex Marija - in de hoop dat hij zich met haar en hun kind kan verzoenen.

Hetzelfde dorp, hetzelfde meer, dezelfde zon en ook dezelfde hond die her en der als mystieke figurant opduikt. Dan is het vervreemdend maar vooral ook logisch dat de paren steeds door de jonge acteurs Tihana Lazovic en Goran Markovic worden gespeeld. Ze krijgen er iets tijdloos en metaforisch door, alsof ze symbool staan voor alle door oorlog verscheurde paren.

Het lijkt zo ook steeds dezelfde liefde te zijn die onder verschillende omstandigheden wordt herboren en die in de ene situatie wellicht meer kans maakt dan in de andere. Het mooiste gevolg van die driedubbele vertolking is misschien nog wel dat de verhalen en de personages dromerig in elkaar gaan overlopen. Dat je bijvoorbeeld, wanneer Nataša en Ante voor het eerst gaan zwemmen in het meer, kunt denken dat op die manier de romance tussen Ivan en Jelena begon.

Matanic, die in Cannes de juryprijs won in de Un Certain Regard-sectie, maakte met The High Sun een nagenoeg feilloos drieluik over het (on)vermogen van de liefde zich los te zingen van de geschiedenis. Daarin kan hij niet zonder Lazovic en Markovic: dankzij hun spel, dat de kronkels van de verliefdheid net zo fraai uitdrukt als de littekens van de oorlog, komt de driekoppige romance vonkend tot leven.

The High Sun Drama. Regie: Dalibor Matanic. Met: Tihana Lazovic, Goran Markovic, Nives Ivankovic, Dado Cosic, Stipe Radoja 123 min., in 10 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden