The Glass Castle laat een vals romantisch beeld van kindermishandeling zien

Het drama krijgt steeds meer oog voor de grimmige werkelijkheid, maar koerst af op een vergevingsgezinde finale. De film is ontroerend, maar ook vals romantisch.

Als Jeannette uit eten gaat in een luxe restaurant in New York, vraagt ze of de restjes ingepakt kunnen worden. Probeert haar moeder een dumpling van haar bord te pakken, zet zij die in een reflex vast met haar stokjes. Eten blijkt voor de classy Jeannette een jeugdtrauma.

The Glass Castle is gebaseerd op de autobiografie waarin journalist Jeannette Walls haar turbulente jeugd beschrijft. Haar ouders waren arm en voortdurend op de vlucht voor deurwaarders. Eten was er soms dagen niet, haar alcoholistische vader maakte het weinige geld op in de kroeg. De kinderen gingen niet naar school en Jeannette leerde zwemmen toen haar vader haar in het diepe gooide.

Dit is kindermishandeling, of op zijn minst verwaarlozing van egocentrische ouders die meer nemen dan geven. De vraag is of regisseur Destin Daniel Cretton en scenarioschrijver Andrew Lanham zich dat realiseren. In de film is de volwassen Jeannette (Brie Larson) kwaad over een jeugd die er in de flashbacks vooral lekker gek uitziet. Zo ligt Jeanette in het begin van de film met brandwonden in het ziekenhuis. Als een sociaal werker wordt ingeschakeld, wordt ze door haar familie 'ontvoerd', met een olijk muziekje eronder.

Moeder (Naomi Watts) wordt neergezet als een vage kunstenares, vader Rex wordt gespeeld door Woody Harrelson, precies het type waarbij je onder alle warrigheid en gekte een warm hart vermoedt. Hij is hier op zijn best als grote dromer die uren besteedt aan het ontwerpen van een 'glazen kasteel', dat hij ooit voor zijn familie wil bouwen . De jonge Jeannettes (Ella Anderson en Chandler Head) zijn geweldig.

The Glass Castle
Drama
Regie Destin Daniel Cretton
Met Brie Larson, Woody Harrelson, Naomi Watts, Ella Anderson
127 min., in 37 zalen

Eenieder die hun vrije levensstijl bekritiseert, komt snel over als zure zeikerd. Zo ook Larson, als de boze volwassen Jeannette - iets wat zowel de actrice als het personage niet verdient.

The Glass Castle krijgt weliswaar steeds meer oog voor de grimmige werkelijkheid, maar koerst uiteindelijk af op een vergevingsgezinde finale. Gezien het bronmateriaal is dit niet verwonderlijk. Welk kind lijdt er nu niet aan een soort stockholmsyndroom, waardoor je jouw ouders hun slechtste eigenschappen vergeeft? Jeannette had soms dagen haast geen eten en verdronk bijna, maar heeft wel gevoel voor avontuur van huis uit meegekregen, is de conclusie van The Glass Castle. Dat is ontroerend, maar ook vals romantisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden