Review

The Get Down is een groteske, kleurrijke en muzikale fabel

Om te zeggen dat The Get Down, de nieuwe Netflix-serie over het ontstaan van hiphop en de ondergang van disco in het New York van de jaren zeventig, volgepropt is, is een understatement. De eerste anderhalfuurdurende aflevering schiet zo veel kanten op dat je je af en toe verdwaasd afvraagt waar je nou eigenlijk naar kijkt.

Still uit de Netflix-serie The get down.Beeld Netflix

Is het een sprookje met cartooneske superhelden-elementen? Een musical over de oorsprong van een genre? Een historisch gangsterdrama over een verwaarloosde achterbuurt waar de gebouwen in de fik staan? Een melodramatisch liefdesverhaal over twee talentvolle tieners? Een visueel spectaculaire maar verwarrende trip?

Het antwoord op al deze vragen is ja. The Get Down is een schitterend zootje. Het is razendsnel, chaotisch, maniakaal en ambitieus. Het wil teveel en mislukt daarin vaak jammerlijk, maar het heeft ook momenten van pure schoonheid, ontroering en humor. Bovendien zijn er een paar jonge zwarte acteurs die fonkelende prestaties afleveren.

Fans van de Australische regisseur Baz Luhrman vinden The Get Down vermoedelijk geweldig. Sceptici komen door zijn opzichtige maniërisme in elke scène een reden tegen om de serie uit te zetten. Een bescheiden advies: doe dat niet! Want in de tweede en derde aflevering, die niet zijn geregisseerd door Luhrman, komt de serie tot rust, begint het verhaal steeds zinniger op stoom te komen en zitten minder over-the-top effectjes en trucjes.

The Get Down past naadloos in Luhrmans oeuvre van theatrale, carnivaleske musical-films als Romeo & Juliet, Moulin Rouge! en The Great Gatsby. De realiteit is rekbaar, de dialogen zijn gezwollen en onnatuurlijk, de kleuren onwerkelijk fel en verzadigd; tekenfilmachtige beelden van de stad worden afgewisseld met archiefmateriaal uit het nieuws van de jaren zeventig.

The Get Down

Fans van regisseur Baz Luhrman vinden The Get Down vermoedelijk geweldig, sceptici zullen de nieuwe Netflix-serie willen uitzetten. Een bescheiden advies: doe dat niet!

Het surrealisme wordt benadrukt door karikaturale bijrollen en knipogen naar B-films. De popmuzieksoundtrack wil zo snel achter elkaar herkenbare sferen wil oproepen, dat het een haast epileptische trip down memory lane is. Sommige personages bezitten zelfs bovennatuurlijke krachten, zoals Shaolin Fantastic, een graffiti-artiest en drugsdealer die flauwe Kungfu-geluidjes maakt als hij door The Bronx rent en, achternagezeten door een boze bende gangsters, overdreven grote sprongen maakt van dak naar dak.

Eigenlijk hebben alle hoofdrolspelers een verborgen superkracht: de half-zwarte, half-latino Zeke, spil van het verhaal en schitterend gespeeld door Justice Smith, leert dat hij een wordsmith is die kan rappen. Hij is verliefd op Mylene, een meisje van Puerto Ricaanse afkomst, die geweldig kan zingen en dansen, maar door haar religieuze vader wordt tegengehouden.

Shaolin (gespeeld door Shameik Moore, bekend van de film Dope) wil net als zijn grote voorbeeld Grandmaster Flash, een rol van Mamadou Athie (maar de werkelijke Grandmaster Flash leverde ook een bijdrage aan de productie), een dj worden die the get down weet te vinden in een plaat: het moment dat de groove precies goed is, zodat je met die sample een constant voortstuwende beat voor de dansvloer kan produceren.

Het halve verhaal

The Get Down, berichtte het magazineVariety vorige maand, was per aflevering 7,5 miljoen dollar duurder dan begroot. Dat brengt de kosten op een verbluffende 120 miljoen dollar, de duurste Netflixserie ooit. De productieproblemen, met veel vertragingen en veel mensen achter de schermen die voortijdig afhaakten of eruit werden gegooid, heeft geleid tot een unicum in de geschiedenis van Netflix: de serie wordt in twee delen gelanceerd. Nu staan de eerste zes delen op Netflix en in 2017 (geen datum bekend) volgt de rest - zonder dat duidelijk is hoeveel afleveringen er nog gaan komen. Maar na tweeenhalf jaar productie vond Netflix (en co-producent Sony Pictures TV) het wel genoeg. 'Let's get this show rolling', had men bij Netflix gezegd. Dan maar de helft van het verhaal.

Kenmerkend voor het superheldenthema is dat veel personages vele bijnamen hebben, alterego's voor zichzelf bedacht hebben en dubbellevens leiden. Dat past bij de geheimzinnige straatesthetiek van graffiti, hiphopmode en underground-feestjes, die prachtig in beeld wordt gebracht door tags op metro's en perfect gestileerde breakdance-scènes.

In de kern gaat The Get Down over het najagen van dromen, de hoop op een beter leven, weg uit de gewelddadige getto die The Bronx is, een leven als artiest, een onbereikbare liefde, het verwerven van een fortuin. Aan het begin van elke aflevering zien we protagonist Zeke voor een uitzinnig publiek rappen over zijn jeugd (de teksten zijn geschreven door Nas) - een reminder dat hij inderdaad een van zijn doelen heeft bereikt en tevens een handige samenvatting van en inleiding op het verhaal.

Hoewel de achtergrond grimmig en rauw is, is The Get Down dat niet. Het is een groteske, kleurrijke en muzikale fabel over het ontsnappen aan een uitzichtloos milieu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden