TV-recensie The Fresh Prince of Bel-Air

The Fresh Prince of Bel-Air, nu te zien op Netflix, prikkelt nog steeds en is opvallend ‘woke’

Denk je aan sitcoms uit de jaren negentig, dan denk je aan Friends, momenteel te bekijken via Netflix. Ik kan het alleen niet meer aanzien, omdat de cast in tien jaar tijd slechts twee niet-witte mensen ontmoette en de mannen nogal homofoob en seksistisch waren. Maar sinds vorige week staat er ook een andere komedieserie uit de nineties op Netflix, die de tand des tijds beter heeft doorstaan. The Fresh Prince of Bel-Air werd uitgezonden van 1990 tot 1996, maar is nog opvallend ‘woke’.

Na een ruzie met de verkeerde jongens vlucht straatjongen Will (Smith) naar zijn rijke oom Phil, tante Vivian en hun verwende kinderen Hilary, Carlton en Ashley. De serie is gebaseerd op de jeugd van muziekproducer Benny Medina, die ook in een arme buurt opgroeide, maar tijdelijk bij een rijke, witte familie woonde. Hij vond het echter prikkelender om Will bij een zwarte familie te laten intrekken. ‘Zo konden we vooroordelen en klassenverschillen tussen zwarte mensen onderzoeken.’

Als kind had ik dat allemaal niet door. Ik moest vooral lachen om de pesterijen van Will, de dansjes van Carlton en het Britse accent van butler Geoffrey. Maar in die klucht werden gaandeweg gevoelige thema’s behandeld. Will moet Carlton bijvoorbeeld uitleggen dat ze niet door de politie werden aangehouden omdat ze te langzaam reden, maar omdat ze twee zwarte mannen in een te dure auto waren. Ook wordt Will boos op Carlton als hij uit zelfbescherming een pistool heeft gekocht.

Veel strubbelingen in het Banks-huishouden gaan over de slechte reputatie van zwarte mensen in Amerika en hoe je die vooroordelen van je afschudt. Terwijl de familie Banks probeert te assimileren in de witte elite, houdt Will vast aan de straatcultuur waarmee hij is opgegroeid. Die frictie is nog even relevant in 2019, ook omdat hiphop- en straatcultuur nu mainstream is geworden. Er komen ook veel andere actuele thema’s voorbij, zoals dronken rijgedrag, seksisme en zelfs fatshaming.

Onvergetelijk is de aflevering waarin Will voor de zoveelste keer door zijn biologische vader in de steek wordt gelaten. Will doet alsof het hem niet deert, maar hij wordt steeds bozer. ‘Ik heb hem niet nodig. Ik heb alles zelf moeten leren en veertien geweldige verjaardagsfeestjes zonder hem gehad. Die man kan me niks leren over hoe ik later van m’n kinderen moet houden! Loop naar de hel!’ Hij begint te snikken en kijkt naar oom Phil. ‘How come he don’t want me man?’

Die hartverscheurende monoloog gaat niet alleen over een zwart gezin, maar raakt alle moderne gezinnen. Het laat zien hoe goed The Fresh Prince eigenlijk was, beter nog dan voorganger The Cosby Show (1984 – 1992). Die sitcom over een zwart gezin was wat braver, maar dat imago is dankzij de verguisde hoofdrolspeler nu verpest. Daarom hoop ik dat een nieuwe generatie The Fresh Prince een kans geeft en dat ze ook in deze complexe wereld kunnen lachen om die prikkelende klassenstrijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden