Review

The Endless River is een waardig afscheidsalbum

Menno Pot

Het moet voor Pink Floydleden David Gilmour en Nick Mason (Roger Waters deed niet mee) een emotionele klus zijn geweest: hun partijen toevoegen aan het weemoedig getoonzette restmateriaal van The Division Bell (1994). Nog één keer 'samenspelen' met hun in 2008 gestorven bandmaat Richard Wright.

Het resultaat, The Endless River, is het afscheidsalbum waarop niemand meer had gerekend. Als de toetsen van Wright na vijf minuten het woord nemen en het weidse It's What We Do zich ontvouwt, emotioneert de muziek en is het bestaansrecht van het album al aangetoond.

Er valt niettemin veel aan te merken op de cd, die maar één gezongen stuk telt: te ambient, te lang, te saai, te veel stukjes van anderhalve minuut waar we best zonder hadden gekund. Toch is het ook een staalkaart van waar het latere Pink Floyd goed in was: beheerst huilend gitaarspel van Gilmour, veel ruimte tussen de klanken.

The Endless River hengelt naar de woorden 'waardig afscheid' en vooruit: die verdient de plaat ook wel, nog los van een eerbiedige buiging voor het instituut Pink Floyd, uiteraard.

Pink Floyd (Links naar rechts) David Gilmour, Roger Waters, Nick Mason en Richard Wright bij een concert in Londen, 2 juli 2005. Beeld afp
Pink Floyd (Links naar rechts) David Gilmour, Roger Waters, Nick Mason en Richard Wright bij een concert in Londen, 2 juli 2005.Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden