The Dinner doet dappere poging door te dringen tot de Amerikaanse ziel

In The Dinner is Coogan een smakelijke blikvanger, maar verslikt regisseur Oren Moverman zich in de flashbackstructuur van het verhaal.

Richard Gere arriveert op het filmfestival in Berlijn voor de première van The Dinner. Beeld ap

Of Steve Coogan van mening is dat zijn personage in The Dinner lijdt aan een psychologische aandoening? 'Jazeker', zegt de Britse acteur vrijdagmiddag op de persconferentie van de derde verfilming naar Het diner uit 2009 van Herman Koch, opgenomen in de hoofdcompetitie van de Berlinale.

Coogan speelt daarin de instabiele broer van politicus Richard Gere, samen met hun geliefden overwegen ze tijdens een chic etentje de gruwelijke misdaad van hun zonen onder het tapijt te schuiven. 'Maar', zegt Coogan, 'vergeleken met de president van de Verenigde Staten heeft mijn personage slechts last van een bescheiden hoofdpijntje.'

Trumpiaans

De Israëlisch-Amerikaanse regisseur en scenarist Oren Moverman (Oscarnominatie voor het scenario van zijn militairendrama The Messenger) noemde zijn film eerder die dag in vakblad The Hollywood Reporter onverbloemd 'Trumpiaans'. Het verhaal gaat volgens de filmer over mensen met privileges die zich alleen nog bekommeren om het eigen bestaan. 'Alles wat daarbuiten valt wordt als de ander beschouwd - en hoeft niet met compassie te worden behandeld.'

Zo wordt op de tweede dag van het filmfestival ook de nieuwste bewerking van de Nederlandse successchrijver (van Het diner werden wereldwijd meer dan 2,5 miljoen boeken verkocht) moeiteloos verbonden aan de wereldpolitiek.

Kwaliteit

En dat terwijl juryvoorzitter Paul Verhoeven een dag eerder tijdens zijn voorstelronde aan de pers enkele aanvalletjes op Trump van zijn medejuryleden temperde door te benadrukken dat het in Berlijn wat hem betreft moet gaan over 'de kwaliteit van de films'.

Wat dat betreft zullen de kansen voor The Dinner niet zo groot zijn, volgende week zaterdag tijdens de uitreiking van de Gouden Beer, de juryprijs voor de beste film in de competitie. Regisseur Moverman blijft weliswaar trouw aan Kochs roman en beschikt met Coogan over een smakelijke blikvanger, zo'n acteur die in de eerdere Nederlandse verfilming (Het diner, 2013) en de lossere Italiaanse versie (I nostri ragazzi, 2014) eigenlijk ontbrak.

De Brit, met niet al te geforceerd Amerikaans accent, speelt zijn sluimerende gekte soms op het randje van overdrijving, maar steelt alle scènes waarin hij verschijnt. Wat regie betreft verliest Moverman zich in de uitputtende flashbackstructuur van het verhaal: zelfs de Slag bij Gettysburg tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog wordt van stal gehaald om de agressieve aard van de mens te duiden.

Dapper is het wel, de poging om met een Nederlandse roman tot de Amerikaanse ziel door te dringen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.