Komedie

The Devil Wears Prada

Arrogantie als attractie

Eén hoofdknikje betekent dat het redelijk is. Twee hoofdknikjes zijn een compliment. Maar als ze heel even haar hoofd afwendt, en haar lippen samenperst, dan is er een groot probleem.


Op basis van zulke minimale gebaren en gezichtsuitdrukkingen moeten de mode-ontwerpers in The Devil Wears Prada concluderen of hun nieuwe collecties geslaagd zijn of als een mislukking moeten worden beschouwd. Wanneer de invloedrijke Miranda Priestly, gemodelleerd naar Vogue-hoofdredacteur Anna Wintour, haar afkeuring heeft laten blijken, moeten alle ontwerpen op korte termijn worden veranderd.


Het zijn die momenten die The Devil Wears Prada van David Frankel dragen. Meryl Streep weet als Priestly, hoofdredacteur van een blad dat in de film Runway heet, van arrogantie een attractie te maken. Met een zangerige stem, vaak fluisterend om te benadrukken dat ze weet dat niemand een geluid durft te maken als ze spreekt, is ze elegant en intimiderend tegelijk.


Daaromheen zijn alle anderen slechts bediening, en dat is het grootste probleem van de film. Want Priestly is niet de hoofdpersoon; dat is Andy Sachs (Anne Hathaway), die pas afgestudeerd is en werk vindt als assistente van de hoofdredacteur bij Runway. Haar persoonlijke groei, die alle Hollywoodsjablonen volgt, heeft zelden het venijn dat de komedie nodig had.


Als slecht geklede nieuweling slaat ze een vreemd figuur tussen de uitgehongerde fotomodellen die op de Runway-redactie rondlopen. Als iemand die eigenlijk journaliste wil worden, bekijkt ze de opgeklopte paniek van de mode-fanaten met spottende afstandelijkheid. Maar echt geestige scènes levert dat contrast alleen op wanneer ze oog in oog staat met de intimiderende verschijning van Streep.


De ontwikkeling van de onhandige jonge vrouw tot een professional. De daaropvolgende ontdekking van alles dat echt belangrijk is in het leven. Dat zijn de clichématige verhaallijntjes die haar in de The Devil Wears Prada door de wereld van de haute couture moeten leiden. De tegenstelling tussen haar onschuld en de luxueuze omgeving wordt daarbij zelden overtuigend uitgespeeld; het blijft een brave modewereld waarin Sachs verdwaalt.


De satire werkt uiteindelijk alleen in de details van de schitterende performance van Streep: de koele hooghartigheid die ze toont door een zonnebril op of af te zetten, de bestudeerde elegantie waarmee ze haar limousine in- of uitstapt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden