Recensie Chains are Broken

The Devil Makes Three weet op Chains are Broken behoorlijk frisse popliedjes te maken (drie sterren)

The Devil Makes Three - Chains Are Broken Beeld RV

Het Amerikaanse retrotrio The Devil Makes Three speelt al geruime tijd samen, en dat is te horen op de zesde plaat Chains Are Broken. De twee gitaren en de contrabas plukken zich een weg door ragtime, antieke swingjazz, country en bluegrass, en vooral de stemmen klinken gesmeerd. Liedschrijver en bandleider Pete Bernhard zingt puntig – gelukkig niet door zo’n vervelende antieke microfoon – en het mooie dunne stemmetje van bassist Lucia Turino kleurt de samenzang in sepia.

Toch weet The Devil Makes Three met de stijlkenmerken uit vooral de bluegrass behoorlijk frisse popliedjes te maken, ook omdat elektrische gitaren prevaleren boven banjo’s en wasborden. Het nummer Paint My Face bijvoorbeeld is een strak rock-’n-rollliedje, met een refrein dat lang blijft hangen, mede dankzij de prikkelende en krijgshaftige teksten.

Die zijn helaas niet in ieder nummer even verheffend. In het slotnummer Curtains Rise waren de mooie woorden kennelijk op: ‘The curtains rise, the show goes on. Wish you were here, and know that you’re gone’, zingt Bernhard. Maar drie aan elkaar geknoopte clichés maken natuurlijk nog geen goede songtekst.

Roots
***
The Devil Makes Three
Chains Are Broken
New West/ Pias

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.