Review

The Decemberists gloedvol na vlak begin

AMSTERDAM - Burgemeester Sam Adams van Portland, Oregon, was weliswaar niet zelf in Amsterdam aanwezig (zijn niet ongeestige introductie was opgenomen), maar het had toch iets: een gitaarband die wordt aangekondigd door de burgervader van zijn thuisstad. 'Dames en heren', sprak Adams tot het volk in het Amsterdamse Paradiso; 'ik presenteer u: The Decemberists.'

The Decemberists tijdens een optreden in 2010 (archief, YouTube)

Het zegt wel iets over de status die de folkrockgroep rond frontman en songschrijver Colin Meloy langzaam maar zeker verworven heeft: die van muzikaal uithangbord van Portland. Ze zijn al elf jaar actief, namen in die jaren zes volwaardige studioalbums op en speelden zich een slag in de rondte, maar de stap naar de voorhoede werd pas dit jaar gezet met het uitstekende album The King Is Dead: nummer 1 in de Amerikaanse albumlijsten, uitverkochte zalen, ook in Amsterdam.

Opvallend: niet de ambitieuze, van barokke teksten voorziene folkrockopera's The Crane Wife (2006) en Hazards Of Love (2009) brachten de doorbraak, maar het meest conventionele, aardse liedjesalbum dat de band tot nu toe opnam.

Conventioneel en aards (en mooi, en verzorgd) was ook de opening van het Paradiso-optreden, maar de avond leek ook een tikje vlak en saai te worden.

Jammer
Wat was het jammer dat het schitterende Down By The Water al in dit stadium werd weggegeven. De uitvoering in Paradiso stak wel heel flets af bij de albumversie, waaraan R.E.M.-gitarist Peter Buck zijn kenmerkende karakteristieke gitaarspel toevoegde, en die door een fenomenaal mooie tweede stem van Gillian Welch naar een hoger plan wordt getild.

Die tweede stem kwam in Paradiso voor rekening van violiste/gitariste Sara Watkins van de band Nickle Creek, die van The Decemberists op het podium een sextet maakt. Haar fletse vocale bijdrage deed verlangen naar de plaatversie.

Krachtiger
Watkins zong even later ook de vrouwelijke rol in Won't Want For Love, een theatrale, verhandeling uit de opera The Hazards Of Love die sterk contrasteerde met de rest van het uitgevoerde materiaal, maar wonderwel op zijn plek viel. Watkins ging vanaf dat moment steeds krachtiger klinken. Ze groeide in haar rol.

Dat gold voor de hele band, die na een halfuur warmgedraaid was en steeds gloedvoller ging musiceren, terwijl Meloy zich meer dan voorheen ook als zelfverzekerde spreekstalmeester presenteerde. Zo bereikten The Decemberists, vooral in songs als O Valencia! en het buitengewoon pakkende Rox In The Box, alsnog de pieken die burgemeester Adams in zijn introductie beloofd had.

***
The Decemberists. Paradiso, Amsterdam, 14 maart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden