Review

The Day is My Enemy is bijna een comebackplaat

 

Robert van Gijssel

Het leek zes jaar geleden afgelopen met The Prodigy. Invaders Must Die uit 2009 was een magere plaat met ronduit kinderachtige nummers die maar geen feestje wilden bouwen en waarmee de Britse ravecultuur dus niet kon worden gered van de ondergang.

The Day is My Enemy is dus bijna een comebackplaat, zeker omdat het trio synthpunks teruggrijpt naar het beukgeluid van de succesplaten Music For The Jilted Generation (1994) en The Fat of the Land (1997). Het is natuurlijk formulemuziek geworden, zoals te horen in tracks als Nasty en Wild Frontier; steeds weer die overstuurde breakbeats, die stuiterende trancesynthesizers en de opgefokte Flint en Maxim die oproepen tot wetsovertredingen.

Maar vermoeid klinkt The Prodigy niet: de beats zijn goed gewelddadig, al is een album met veertien nummers aan de lange kant. Lelijk is het fantasieloze schreeuwnummer Ibiza, waarmee The Prodigy opzichtig solliciteert bij de nieuwe generatie Britse dancehooligans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden