The Dawn of Light

Netjes-binnen-de-lijntjes-jazz

Het onderwijzen van bebop aan conservatoria betekent de dood van jazz, beweerden vele critici. Het tegendeel is inmiddels wel bewezen.
Jazzstudenten krijgen slechts een handvat om tot een eigen taal te komen. Het risico is wel dat je in de geïnstitutionaliseerde taal blijft hangen en deze kopieert zonder persoonlijkheid en verhaal. Neo-bopper Tineke Postma heeft daarentegen een eigen stem, maar blijft met een been soms erg zoetsappig in gemeenplaatsen staan.
Op haar vijfde album imponeert Postma wederom met haar techniek.

Ze jongleert met ritmes in gevarieerde composities. Met een haarfijne timing blaast ze piano- of baslijntjes nonchalant mee en haar klankkleur op alt- of sopraansax is lief en verstaanbaar, met een heldere articulatie.

Esperanza Spaldings vocalen in Leave Me a Place Underground vormen een soulvolle afwisseling.
Toch is het vooral toegankelijke, netjes-binnen-de-lijntjes-jazz. Voorspelbaar, weinig ziel en de nodige clichés. Een zwakke plaat? Nee, maar branie heeft ze niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden