Review

The Cure is een eeuwigdurende constante

Bij het weerzien lijkt de donkere kant van The Cure de overhand te hebben, maar bij Push schitteren de gitaren als sterren. Bij de tweede toegift krijgt de vrolijkheid een gulle kans en worden we bevrijd door Friday I'm In Love.

Bassist Simon Gallup van de Britse band The Cure tijdens een optreden in de Ziggo Dome. Beeld anp
Bassist Simon Gallup van de Britse band The Cure tijdens een optreden in de Ziggo Dome.Beeld anp

Je moet je door een dikke gitaarmuur heen bikken, een bas gromt en dan zingt zanger Robert Smith van The Cure ook nog eens dat het binnen in hem voelt alsof de regen hard neerkomt. Nee, Open is niet de gedroomde opening van de band waarmee je het weerzien hoopte te vieren met een luchtig feest van herkenning, misschien zelfs met een vrolijke hit als Why Can't I Be You. In plaats daarvan kiest Smith voor een moeilijke albumtrack.

Er heerst in een uitverkochte Ziggo Dome dan ook een afwachtende houding, zij het een positieve. Voor een vaandeldrager van de new wave, een band die mede vorm gaf aan jarentachtigpopmuziek met klassiekers als A Forest en Boys Don't Cry, ben je bereid wat geduld te oefenen.

The Cure is een eeuwigdurende constante. Robert Smith draagt sinds de jaren tachtig een bouwwerk van spinrag en haarlak op zijn hoofd en stift nog steeds zijn lippen met zijn ogen dicht. En of het nou gothrock of disco betreft, er zijn altijd die melo-dieuze baslijnen en galmende gitaren waarover Smith's stem klinkt alsof hij over een chronische verkoudheid klaagt. Soms larmoyant, soms kirrend als een kleuter maar altijd herkenbaar als The Cure.

Donker en licht

De eerste danspasjes worden gemaakt op het gloedvolle Push waarin gitaren schitteren als sterren. Het springerig poppy In Between Days klinkt zo goed als vroeger, ook al merk je dat Smith de hoge nootjes nu links laat liggen en van het 'Without yoooouuuuuuu', dat erom smeekt te worden meegeblèrd, door een zekere kortademigheid gewoon 'without you'maakt. Je kunt heerlijk zwemmen in de trage stroom van melancholie van Pictures Of You of Lovesong of je shoegazedanspasjes oefenen. Kan allemaal bij The Cure, al moet je wel eens wachten.

Smith en zijn band spelen veel minder bekend materiaal, songs die vaak ook minder reliëf vertonen, en dan gaat onherroepelijk het energieniveau omlaag. In Charlotte Some-times, sjokt Smith voort in een oneindig laagland van bas en mistige gitaren. En als de band uitluidt met de bedrukkende doemdance van One Hundred Years voel je alsof de donkere kant van The Cure de overhand heeft gekregen.

Leadzanger Robert Smith en bassist Simon Gallup van de Britse band The Cure tijdens een optreden in de Ziggo Dome. Beeld anp
Leadzanger Robert Smith en bassist Simon Gallup van de Britse band The Cure tijdens een optreden in de Ziggo Dome.Beeld anp

Pa na ruim tweeënhalf uur spelen en een tweede toegift krijgt de vrolijkheid een gulle kans en worden we alsnog bevrijd door Friday I'm In Love, Close To Me en Why Can't I Be You.

Er is licht aan het eind van The Cure.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden