SerierecensieThe Confession Killer

The Confession Killer gaat minder over de moordenaar dan over de falende politie ★★★★☆

De bekentenissen van de seriemoordenaar werden vooral gebruikt om politiedossiers te kunnen sluiten.

Henry Lee Lucas in The Confession Killer

Je zou denken dat elke beruchte seriemoordenaar uit de recente Amerikaanse geschiedenis inmiddels zijn eigen Netflixserie heeft. Begin 2019 kreeg Ted Bundy de Netflix-behandeling met Conversations with a Killer: The Ted Bundy Tapes. En voor wie mocht denken dat zijn slachtoffers wel heel anoniem werden behandeld, volgt spoedig Ted Bundy: Falling for a Killer, waarin de focus op zijn slachtoffers ligt.

Op het eerste gezicht is The Confession Killer over Henry Lee Lucas de zoveelste documentaireserie over een beruchte seriemoordenaar – misschien wel de beruchtste, want op een gegeven moment stonden er honderden moorden op zijn naam. Zijn levensverhaal leverde op zijn minst een baanbrekende horrorfilm op: Henry: Portrait of a Serial Killer (John McNaughton, 1986).

De obsessie van de pers met de beruch­te moordenaar Lucas leverde een voorwaar­de op voor een dergelijke serie: een eindeloze hoeveelheid beeldmateriaal. Maar het verhaal dat in The Confession Killer wordt verteld, neemt al snel een wending, die uiteindelijk leidt tot een scherpe analyse van het compleet falende politiewezen. En niet op de manier die in de geschiedenis van Ted Bundy wordt verteld, een seriemoordenaar die telkens kon ontsnappen en verder ging met moorden.

Henry Lee Lucas, die werd verdacht van de moord op zijn moeder, was in handen van de Texas Rangers, een archaïsche groep wetsdienaars die zorgvuldig zijn eigen onverschrokken mythe in stand hield. Voor iedereen die de beelden ziet, is het duidelijk dat Lucas zwakbegaafd was, maar wel de handigheid had zich als een kameleon aan zijn omgeving aan te passen. Hij wist precies wat de Rangers wilde horen. In de rechtszaal riep hij dat hij nog zeker honderd moorden te bekennen had. 

Lucas werd vervolgens niet met het grootst mogelijke wantrouwen benaderd, maar werd in de maanden daarna een soort kroongetuige van de Rangers. Hij kreeg wat hij wilde (milkshakes) en ging met iedereen op de foto. Hij hoefde maar een halve blik op politierapporten en crime scene-foto’s te werpen (want die werden hem voorgehouden om zijn geheugen te stimuleren) en hij was in staat om een quasigedetailleerde bekentenis af te leggen. 

Lucas werd een soort witwasmachine voor onopgeloste moordzaken, die begin jaren tachtig door het hele land werden gepleegd. Uiteindelijk bekende hij 213 moorden. Er was geen fysiek bewijs, hij zou bizarre afstanden hebben afgelegd, er was geen vaste methode of type slachtoffer en er was bewijs te over dat hij op het moment van allerlei moorden in andere delen van het land was. Maar een bekentenis van Lucas was genoeg om het dossier te sluiten. En, zo benadrukken de makers van The Confession Killer, om nooit meer op zoek te gaan naar de echte moordenaars. 

Tot op de dag van vandaag blijven veel van deze zogenaamde bekentenissen van Lucas staan. Waren we op de valreep van het jaar toch weer verbijsterd.

The Confession Killer

Documentaire (5 delen)

Regie: Robert Kenner en Taki Oldham

Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden