filmrecensiethe cave

The Cave laat je met stomheid geslagen achter ★★★★☆

De vanzelfsprekende held van de Syrische oorlogsdocumentaire is dokter Amani Ballour.

Dr. Amani (midden) en Dr. Alaa (rechts)Beeld National Geographic

De elektriciteit valt geregeld uit en de bommenwerpers van president Bashar al-Assad en zijn bondgenoten komen steeds dichterbij. Dat het ondergrondse ziekenhuis van kinderarts Amani Ballour nauwelijks over middelen beschikt om operaties onder verdoving uit te voeren, lijkt nog het kleinste probleem. Ballours collega, de altijd kalme chirurg Salim Namour, opereert dan maar met klassieke muziek op de achtergrond, hopend dat zijn patiënten alsnog voldoende gekalmeerd raken.

De Volkskrant sprak regisseur Feras Fayyad over zijn voor een Oscar getipte documentaire. ‘Mijn film gaat over een onafhankelijke Syrische vrouw.’

Ongelooflijk is het, hoe dokter Ballour en haar team het hoofd boven water houden terwijl het belegerde Oost-Ghouta, een voorstad van Damascus, in een helse ruïne is veranderd. Via een uitgebreid gangenstelsel vinden de talloze oorlogsslachtoffers hun weg naar het provisorische ziekenhuis (‘De grot’), dat is ingericht in de fundamenten van een nooit afgebouwde kliniek en wordt bestierd door een handvol moedige achterblijvers.

De Koerdisch-Syrische cineast Feras Fayyad, maker van het voor een Oscar genomineerde Last Men in Aleppo, regisseerde op afstand zijn drie cameramannen, terwijl ze met ware doodsverachting en een overrompelende directheid het leven in en rond ‘de grot’ vastlegden. Van het uit-de-losse-pols-filmen tot het voortreffelijke geluidsontwerp (de bommenwerpers bulderen door de bioscoopzaal), dompelt The Cave het publiek zo veel mogelijk onder in de dagelijkse overlevingsstrijd van de personages.

Dokter Ballour, consequent aangesproken als ‘dokter Amani’, een vrouw die alles voor haar patiënten overheeft, haar verachting voor het Syrische regime niet verhult en het ook nog eens moet stellen met mannen die haar als vrouwelijke arts niet voor vol aanzien, blijkt de vanzelfsprekende held van de film. Maar ook verpleegkundige Samaher neemt je meteen voor zich in. Ondanks alle consternatie doet ze evenzeer haar best om een goede pan rijst te koken als om haar angst voor bominslagen te overwinnen.

Door middel van deze personages zorgt Fayyad ervoor dat je als toeschouwer enorm betrokken raakt bij de film. Zeker wanneer het ziekenhuis na de zoveelste luchtaanval op de stad overspoeld raakt door doden en zwaargewonden, velen van hen nog piepjong. Even gruwelijk als hartverscheurend is het beeld van dokter Ballour, die in de bloederige chaos stukken betongruis uit de mond van bewusteloze slachtoffertjes pulkt.

Hoe lang zullen dokter Ballour en haar mensen het nog volhouden, wordt dan steeds meer de vraag. Wegkijken is er in elk geval niet bij in The Cave, een film die je met stomheid geslagen achterlaat.

The Cave

★★★★☆

Documentaire

Regie: Feras Fayyad

107 min., in .. zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden