Cd-recensie Pop

The C.I.A. is net een korte wervelstorm: meer iets om live te ondergaan dan thuis op te zetten (drie sterren)

The CIA

Met The C.I.A, van de gelijknamige band geleid door zijn echtgenote Denée, maakt garagerocker Ty Segall zijn (cassettes niet meegerekend) zesde album van 2018. The C.I.A klinkt als een schreeuwerige meidenband die begin jaren negentig zouden worden ondergebracht in de Riot grrrl-beweging.

Veel adrenaline en woede, die door zangeres Denée Segall wordt gekanaliseerd in soms hysterische uitbarstingen. Een ritmebox en twee furieus tegen elkaar in spelende gitaristen (naast Segall de uit Cairo Gang afkomstige Emmett Kelly) ontregelen meer dan ze verenigen. Dit geeft de 22 minuten durende plaat de indruk van een korte wervelstorm. En daardoor wellicht meer iets om live te ondergaan dan thuis op te zetten.

Maar die schurende, steeds net onverwacht ontsporende gitaar van Segall vormt samen met de furieuze vocale uithalen van zijn echtgenote net genoeg spanning om dit album wat vaker op te zetten.

We kijken inmiddels uit naar de volgende pakweg vijf platen waarop Segall-fans dit jaar weer zullen rekenen.

The C.I.A

Drie sterren

The C.I.A. 

In The Red/Konkurrent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.