The Boat that Rocked: Tien ego’s op een kluitje

Richard Curtis (van onder meer Love Actually) maakte met The Boat that Rocked een film over radiopiraten. ‘De werkelijkheid was ongetwijfeld saaier, harder en grauw.’

De journalisten die niet afzonderlijk met de cast mogen spreken, storten zich in de Spiegelzaal op Adje Bouman en Erik de Zwart, dj’s van de voormalige piratenzender Radio Veronica – dat laatstgenoemde nooit vanaf het schip heeft uitgezonden, is geen bezwaar.

Heertjes
Het ‘talent’ (onder anderen Bill Nighy, Talulah Riley en de Amerikaanse steracteur Philip Seymour Hoffman met een enorme jetlag; Nick Frost ligt ziek op zijn hotelkamer) is intussen verdeeld over verschillende zaaltjes op de benedenverdieping (in de gangen klinkt zachtjes Stay with me baby van Duffy, een van de vele fijne hits uit de film). De Britse regisseur en scenarioschrijver Richard Curtis heeft zich de mooiste toegeëigend: de Amstel Club, normaal gesproken alleen toegankelijk voor leden die door de strenge ballotage zijn gekomen. ‘Welkom in mijn nederige stulpje’, zegt Curtis lachend, en hij nestelt zich in een van de enorme lederen fauteuils (achter hem hangt een staatsieportret van Prins Bernard). ‘We zijn net twee heertjes’, zegt hij. ‘Whiskey?’

The Boat that Rocked schetst een wel zeer blijmoedig beeld van het leven aan boord van een radiopiraat, en dat is precies wat Curtis wilde. ‘De werkelijkheid was ongetwijfeld saaier, harder en grauw. Maar als ik terugkijk op mijn eigen leven herinner ik me ook vooral de leuke dingen. In de film zegt Philip Seymour Hoffmans personage dat dit de beste jaren van zijn leven zijn, en ik denk dat dat het zo’n beetje samenvat. The Boat that Rocked gaat over de tijd tussen je 20ste en je 25ste: je verlaat je ouderlijk huis, en trekt in een verschrikkelijk flatje met veel te veel anderen. Niemand heeft een echte baan, je haat twee van je flatgenoten, vindt er twee leuk, gaat per ongeluk met een van hen naar bed, een ander gaat met iedereen naar bed, en weer een ander met niemand omdat iedereen een hekel aan hem heeft. En de hele dag staat de radio aan, en luister je met zijn allen naar popmuziek – dat idee.’

Richard Curtis (Nieuw-Zeeland, 1956) is de bedenker van televisiehits als Blackadder en The Vicar of Dibley en schreef de scenario’s van de kaskrakende films Four Weddings and a Funeral, Bean, Notting Hill en de Bridget Jones-films. Zijn script voor Love Actually verfilmde hij in 2003 zelf – het was opnieuw een knalsucces.

Niet muzikaal
Hoe succesvol hij ook moge zijn als scenarist en regisseur, zijn eerste liefde is muziek, beweert Curtis. ‘Maar ik ben totaal niet muzikaal. Dat is een zegen: ik kan overal naar luisteren. Ik hoef niets slecht te vinden en hoef me nergens tegen af te zetten. Ik kan van ieders muziek genieten.’

Dat bewijst de soundtrack van The Boat that Rocked, met popsongs van The Who en The Turtles, Leonard Cohen en The Rolling Stones. ‘Veel van mijn favoriete liedjes pasten niet. Out of time van Chris Farlowe bijvoorbeeld: prachtig, maar het werkte bij geen enkele scène. Van Half as nice van Amen Corner viel niet te achterhalen wie de rechten had, en sommige liedjes van Phil Spector liggen moeilijk omdat hij de enige is die toestemming kan geven en hij is veroordeeld voor doodslag. The Doors waren onbetaalbaar, die vroegen een miljoen, en het gebruik van het geweldige For What it’s Worth van Buffalo Springfield mochten we helaas ook niet gebruiken. Ze vonden dat het al te vaak is gebruikt in films en commercials. Of ze gelijk hebben? Het klonk prachtig in mijn film.’

De films die hij in gedachten had toen hij aan The Boat that Rocked begon te schrijven, waren MASH en Animal House. ‘MASH, omdat het een film is over een groep mannen op een vreemde locatie. En vanwege de gefragmenteerde structuur, de manier waarop de camera langs de mannen beweegt zodat iedereen zijn zegje kan doen. En Animal House om min of meer dezelfde redenen. Het is een stompzinnige film over mensen die maar wat lopen te lanterfanteren.’

Personages
Toen hij wist wat de setting was, richtte hij zich op de personages. ‘Ik deel een kantoor met een aantal schrijvers, regisseurs en journalisten, en stelde me voor wat er zou gebeuren als de acht bekendste en grootste dj’s hier samen zouden zitten. Dat ze er niet alleen zouden zijn, maar hier zouden leven en er niet uit zouden kunnen. Dat leek me wel grappig: tien megalomane mannen op een kluitje.’

Het personage van de luidruchtige Amerikaanse dj The Count modelleerde Curtis naar de legendarische Radio Caroline-dj Emperor Rosko. ‘Ik luisterde naar hem toen ik jong was. Ik herinner me zijn stem zo levendig; de manier waarop hij praatte, was een soort rap: This is the platter that really matters, on the station that goes out to the nation. . .’

Veel research heeft hij niet gedaan, althans niet van tevoren.

Kleinigheid
‘Research maakt me nerveus. Ik wil niet weten hoe het precies zat, eigenlijk interesseert me dat niet. Het moet van binnenuit komen. Toen ik klaar was met het script, toen ik er zeker van was dat ik had wat ik wilde, heb ik Rosko ontmoet op een feestje. En heb ik hier en daar nog een kleinigheid toegevoegd aan het scenario.’

Tijdens de opnamen is er ook nog ruimte voor aanpassingen en improvisatie. ‘Een aantal van de grappigste zinnen stond niet in mijn script. Als dj Simon de ochtend nadat hij op de boot is getrouwd zijn kamer binnenloopt met een kop thee voor zijn bruid, zegt hij: ‘Je ziet eruit als een eenhoorn in een negligé’. Krankzinnig! Dat heb ik niet geschreven. Er stond volgens mij iets als ‘goedemorgen, schat’. Ik houd ervan als acteurs zich vrij voelen en die vrijheid ten volle gebruiken.’

Recensie
The Boat that Rocked laat zich wellicht het beste bekijken in dezelfde toestand waarin de hoofdpersonages hun radio–uitzendingen vullen – onder milde invloed van drank of andere (licht) bewustzijnsverruimende middelen, en in afwezigheid van vrouwen. Dan stoort de onhandige plotconstructie niet, is de exorbitante lengte (129 minuten) goed te behappen, en is het makkelijker voorbijgaan aan de eendimensionale kijk op vrouwen of vrouwenrollen.

The Boat that Rocked, een komedie over de mannelijke radio-dj’s van het Engeland uit de jaren zestig, is dan wel van de schrijver Richard Curtis van Four Weddings and a Funeral, Notting Hill en Love Actually, het zou een vergissing zijn om de film te promoten als een voortzetting van dat romantische feelgoodgenre, dat zo in trek is bij filmmaatschappijen. Dat is precies wat men in thuisland Engeland wél heeft gedaan. Het leidde tot niet ingeloste verwachtingen, en vooralsnog matige recettes. The Boat that Rocked drijft niet op zoete romantiek, wel op aanstekelijke muziek (inclusief een enkele groepsdans) en de tot komische proporties opgeblazen ego’s van de radio-dj’s.

De film is losjes gebaseerd op de perikelen rondom de illegale Britse zeezender Radio Caroline, die miljoenen luisteraars trok in de begindagen van de rock ’n’ roll. The Boat that Rocked begint in 1966. Nadat Carl (Tom Sturridge) van school is gestuurd, stuurt zijn moeder hem naar zijn peetvader (Bill Nighy). In de veronderstelling dat die hem kan helpen bij het volwassen worden. ‘Spectaculaire misser’, aldus Quentin, die zich als baas van Radio Rock dagelijks in een afgelegen epicentrum van de rock -’n-roll bevindt – een boot midden op de Noordzee.

Daar wordt Carl opgenomen door het team radio-dj’s, dat bestaat uit mysterieuze vrouwenverslinders, teruggetrokken platenautisten en volkomen over het paard getilde radiogoden, die zich bonafide rocksterren wanen. Zij bieden hem goede raad en hulp bij de eerste seksuele ervaringen. De enige vrouw aan boord is lesbisch, en een keer per week komt er een boot vrouwen langs voor de ontspanning.
En aan vaste wal poogt een minister ondertussen de radiozender uit de lucht te krijgen. Het lukt regisseur en scenarist Curtis nooit om die verhaallijnen overtuigend ineen te vlechten. Maar geholpen door een goede cast (o.a. Philip Seymour Hoffman) speelt hij voldoende met de clichés om overeind te blijven.

Regie Richard Curtis.
Met Philip Seymour Hoffman, Bill Nighy, Rhys Ifans, Nick Frost.
In 80 zalen.
* * * (3 van 5 sterren)

Bor Beekman
Cinema.nl

]]>

The Boat that Rocked
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden