Review

The Black Keys als duo én kwartet, het werkt voortreffelijk

Toen de motor eenmaal gloeide, kregen we The Black Keys als duo én als kwartet te zien. Het werkte voortreffelijk, aldus recensent Menno Pot, die het optreden in Eindhoven bijwoonde.

Zanger/gitarist Dan Auerbach van The Black Keys eerder in Berlijn.Beeld getty

Hoewel er minstens evenveel verschillen als overeenkomsten tussen de twee bands bestaan, is het verleidelijk The Black Keys uit Akron, Ohio, te vergelijken met The White Stripes: beide maakten elementaire, op blues geënte garagerock in duobezetting, maar wisten een groot publiek aan zich te binden door zich gaandeweg meer 'pop appeal' aan te meten.

Anthem
Groot werden The Black Keys met het soulvolle album Brothers (2010), dat ze in maart 2011 een volle Amsterdamse Music Hall opleverde. Sindsdien ontbrak er, in vergelijking met The White Stripes, eigenlijk nog maar één ding: een anthem à la Seven Nation Army.

Dat liedje hebben The Black Keys nu ook, zo bleek woensdag in het Eindhovense Klokgebouw, de tweede forse Nederlandse hal die voor de band volstroomde in twaalf maanden tijd.

Lonely Boy heet het liedje (het staat op het onweerstaanbare zevende groepsalbum El Camino) en natuurlijk bewaarde de band het voor de finale: drie minuten knallende pop, compleet met loopje dat je hoofd niet meer verlaat en in afwachting van de toegift door de hal bleef gonzen. Je hoort de volle festivalweiden al zingen.

Grote band
Goed, The Black Keys zijn dus een grote band geworden. Dat besef heeft het kernduo (zanger/gitarist Dan Auerbach en drummer Patrick Carney) verleid tot enige schaalvergroting: in de steviger gearrangeerde stukken van Brothers en El Camino kreeg het tweetal ondersteuning van een bassist en een toetsenist.

Ergens was dat wel jammer: het bandgeluid werd er iets 'gewoner' van, de opening van het optreden overtuigde niet volledig.

Gelukkig kregen we de band ook nog in de oude duobezetting te zien: alleen Carneys drumklappen, de brullende gitaar van Auerbach en een handvol oudere liedjes als Girl Is On My Mind (2004).

Galm
Even was je geneigd te stellen dat vooral het kale, oudere materiaal effectief was in de Eindhovense ex-fabriekshal, goed voor een galm die The Black Keys wonderwel paste, maar die gedachte kon weer overboord toen de hulptroepen en het volle geluid van de jongste platen terugkeerden, maar de intensiteit bleef. Zonder die twee extra krachten had Little Black Submarines, dat begon als een klein gitaarliedje, niet zo geweldig kunnen exploderen.

De band had gewoon even tijd nodig gehad om op te warmen. Niet zo vreemd: voor de ijzige hal gold hetzelfde. Toen de motor eenmaal gloeide, kregen we The Black Keys als duo én als kwartet te zien: twee bands in één optreden, eigenlijk werkte dat voortreffelijk.

The Black Keys. Klokgebouw, Eindhoven, 1 februari.

The Black Keys. Klokgebouw, Eindhoven

  • Oordeel van onze recensent
Drummer Patrick Carney van The Black Keys.Beeld getty
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden