Actie / Thriller / Misdaad

The Black Dahlia

Een verwijzing naar eigen falen

De enige overtuigende beelden in The Black Dahlia van Brian De Palma maken deel uit van een screentest. In filmopnames die werden gevonden bij het onderzoek naar een moord, is een meisje te zien dat nerveus en onzeker met een man achter de camera praat. Af en toe laat ze hem zien dat ze kan acteren, en weet ze met haar stem een ogenblik Scarlett O'Hara uit Gone with the Wind op te roepen.


Het is een typerende scene, want ook in de rest van de film lijken de acteurs voortdurend bezig filmsterren na te bootsen. In The Black Dahlia, een misdaadfilm die speelt in de jaren veertig, moet Josh Hartnett de harde politiemannen uit het film noir-genre nadoen, probeert Scarlett Johansson te lijken op een ouderwetse femme fatale, en moet Aaron Eckhart doen alsof hij een tragische figuur is. Geen van allen slaagt daar ook maar een moment in.


Maar het onhandigst is de manier waarop regisseur Brian De Palma het verleden wil doen herleven. Hommages aan favoriete regisseurs waren al een terugkerend motief vanaf het vroege werk van De Palma, waarin hij zich vooral een ijverige leerling van Hitchcock toonde. Toch ging zelfs hij nooit zover als in de James Ellroy-verfilming The Black Dahlia, die tot en met de titel een filmverwijzing is - naar The Blue Dahlia van George Marshall.


Op een pijnlijke wijze is elk shot van The Black Dahlia een gelikte versie van de sfeervolle beelden uit Hollywood-klassiekers. De onzinnige wendingen die het verhaal neemt, zijn slechts een imitatie van een plot, en de steriele acteurs verhinderen zelfs dat de onzin campwaarde heeft.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden