Reportage The Analogues

The Beatles naspelen tijdens de International Beatleweek in Liverpool, The Analogues deden het met succes

De vier bronzen beelden van Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr en John Lennon aan de Pier Head in Liverpool met daar achter (van links naar rechts): Jan van der Meij, Fred Gehring, Jac Bico, Bart van Poppel, Felix Maginn en Diederik Nomden. Foto Els Zweerink

Ga er maar aan staan: The Beatles spelen, in het hol van de leeuw. Het overkwam The Analogues, die afgelopen vrijdag in Liverpool integraal The White Album speelden voor een zaal vol jarenzestigadel. En hé, is dat niet de broer van Paul McCartney?

Je kunt een blackbird horen fluiten in de hoofden van The Analogues, want de broer van Paul McCartney heeft aangekondigd naar hun optreden in Liverpool te komen. Dat zijn geen futiele manoeuvres in het Beatles-universum: dat Mike McCartney, artiestennaam Mike McGear, gewezen dameskapper, zich op de gastenlijst van de Liverpool Philharmonic Hall heeft laten zetten, voor de uitvoering van The White Album.

‘Plus één zelfs’, zegt Bart van Poppel.

‘Joh, is het echt?’, vraagt Jan van der Meij.

‘Ja, maar ik denk niet dat hij met Paul komt’, weet Bart, ‘ze hebben ruzie.’

‘Dat wist ik echt niet’, zucht Jan.

Fred Gehring wist het wel, net als Diederik Nomden, Felix Maginn en Jac Bico, de andere leden van The Analogues. De complete entourage van de band – 32 mensen – had het wel via via horen rondzingen. Er vielen trouwens meer namen van jarenzestigedelen die in de zaal zouden zitten. De ex van George Harrison. Een oud-drummer van Paul. De voormalige secretaresse van The Beatles. Het laatste nog levende lid van Beatles-protegé Badfinger. De ouwe baas van Apple Records. Een drumvriend van Ringo.

Foto Els Zweerink
Foto Els Zweerink
Jac Bico, Diederik Nomden en Felix Maginn gaan naar de pub Ye Cracke in Rice Street. Bart van Poppel is al binnen, Fred Gehring komt straks. Foto Els Zweerink

Wat te denken van Mark Lewisohn, de grootste Beatles-kenner van het heelal, die als een archeoloog The White Album botje voor botje heeft afgestoft.

Ga er maar aan staan, in de International Beatleweek, in Liverpool. Want deze mondiale samenstelling kun je wel het WK Beatles-imiteren noemen. Ze komen uit Polen, Argentinië, Turkije, Rusland, Nederland, Peru of Japan en hebben schitterende namen als The Fab Fourever, Norwegian Beatles, The Blue Beatles, Abbey Rome, Get Back, Meat the Beetles, The Peakles of One After 909. Ze zetten de yeah yeah-machine aan en daytrippen hun kraagloze ziel in de walrusstand. Liverpooldagen lang als Fab Four-aanlegsteiger, een Ringobingo – voor even zijn al onze troubles, heel ver away.

En daar is dan één band die op vrijdag 24 augustus 2018 in de koning der zalen speelt: The Analogues.

The Analogues tijdens hun optreden in de Liverpool Philharmonic. Foto Els Zweerink
The Analogues treden vrijdag 24 augustus op in The Liverpool Philharmonic in Liverpool. Foto Els Zweerink

Even laten zien

‘Dit is toch het hol van de leeuw’, zegt Jac Bico. ’En dan komen die Nederlanders de Engelsen even laten zien hoe The Beatles moeten klinken.’ ‘Stel je voor dat een stel Duitsers Doe Maar komt spelen in Paradiso’, zegt Jan van der Meij. 

‘Als een stelletje bange kaaskoppen’ begaven ze zich al eens naar Norwich. ‘Toen de Engelsen in de gaten kregen dat we goed speelden’, zegt Bico, ‘was het ijs snel gebroken. Dat we het hadden over your Beatles hielp ook.’

Twee jaar geleden waren Gehring en Van Poppel al in Liverpool, en schuimden ’s avonds de podia af. Het moest er een keer van komen, The Analogues in Liverpool. Maar in The Cavern Club ‘met al die samengeraapte pruiken- en pakkenbands’, daar wilden ze niet aan. Bij elke Beatles-band was er het gevoel dat ze die wel konden hebben. ‘Ik wilde zo snel mogelijk weg daar, zegt Van Poppel. Wij zaten op een heel andere spoor, vanaf het begin van de band.’

Geschiedenis

Even, twist and shout, de geschiedenis: The Analogues zijn in 2014 opgericht. Fred Gehring (63), Beatlesfanaat en steenrijk geworden als topman van Tommy Hilfiger, wilde een Beatles-band beginnen die live de platen zou uitvoeren die The Beatles zelf nooit op het podium hadden gespeeld. Er werd een stel nederpopveteranen verzameld en het uiteenrafelen van de muziek kon beginnen, inclusief het verzamelen van de toen gebruikte instrumenten. Inmiddels zijn ze tweehonderd shows verder en vertolkten ze na Magical Mystery Tour en Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band ook The White Album. Abbey Road en Let It Be zullen zeker volgen.

Bart van Poppel trok de jas aan van meestervervalser. Het was alsof zijn hele muzikale loopbaan in een trechter naar The Analogues was gelopen: van het naspelen van zijn vaders vaste pianoriedeltje, het ontwarren van The Beach Boys en The Byrds tot het voor reclames parafraseren van bekende hits. Zo in The Beatles duiken dat je ze kunt voelen, daar doet de 62-jarige romanticus het voor. ‘Ik heb nu al een paar keer gehad dat ik in de studio zit en echt niet meer in de gaten heb of wij het nu zijn of The Beatles.’

Diederik Nomdens moeder had alle platen van The Beatles en al vroeg probeerde hij ze minutieus na te spelen. ‘Maar als het niet klopte, kreeg ik dat van haar te horen’, zegt hij. ‘En zo is het nog steeds. Zij is onze foutenturver, ze is heel erg op basslijnen, koortjes en kleine percussiedingen. Zelfs nu, op mijn 42ste, ben ik nog steeds op zoek naar de goedkeuring van mijn moeder.’

Felix Maginn, Bart van Poppel en Jac Bico in de pub Ye Cracke in Rice Street, Liverpool. Foto Els Zweerink
Bart van Poppel, Felix Maginn en Jac Bico in de taxi. Foto Els Zweerink

Gehring stapt het Alma de Cuba-café uit, waar de geboortedag van George Harrison werd gevierd, de taxi in en zegt geen enkele spanning te voelen. ‘Dit is weer een stapje hoger’, stelt hij vast als hij later de Philharmonic binnenwandelt. Het is in de geest van Gehring dat The Analogues behalve een artistiek ambitieuze Beatles-band ook een commercieel succes is geworden. Hij richtte speciaal een productiebedrijf op, ‘zodat het substantieel werd aangepakt. Het maar half doen, dat zag ik niet zitten.’ Een optreden in De Wereld Draait Door slingerde vervolgens alle zalen vol.

De ex van George Harrison komt niet, zo wil het woord. Mark Lewisohn is in zijn hotel gesignaleerd. Nu Pauls broer nog, in het volle licht. Gehring, die lachend de nog lege zaal inkijkt: ‘Om zeker te weten dat hij er is, moet ik in mijn praatje misschien even zeggen: ‘Welkom mister McCartney.’ En dan steekt hij hopelijk zijn hand op. Dat heb ik altijd gewild, een McCartney welkom heten.’

Vier kanten, dertig nummers

Dan is het zover: The White Album by The Analogues. Anderhalf uur lang, vier platenkanten, dertig nummers, van Back in the U.S.S.R. tot aan Good Night, met magische visuals, met  strijkers en blazers. Een ontroerende, adequate, verrassende, opwindende, spirituele rit door een als wit vierkant uitgevoerd psychedelisch resort. Elk nummer trekt je de kijkdoos in, om met open mond rond te lopen en verbluft vast te stellen dat het huis nog rijker is gedecoreerd dan je dacht.

Na een geweldige gitaarsolo van Jac Bico in While My Guitar Gently Weeps kon eigenlijk al de bokaal van het WK Beatles omhoog – het publiek knalde omhoog uit de stoelen.

Mark Lewisohn gebruikt het hele concert zijn rechterhand als metronoom, om te drummen en om mee te klappen. Na de toegift en staande ovatie staat Lewisohn met verbaasde blik om zich heen te kijken. ‘Het was superb!’, aldus de Beatlesgeleerde. ‘De muzikaliteit van The Beatles komt nog meer naar voren. Het is precies gespeeld, maar vol empathie, en volstrekt geloofwaardig. Je hoeft niet het goede paspoort te hebben om The Beatles te kunnen spelen. The Beatles hielden zich ook niet aan grenzen. Ze gingen across the universe.’

Judd Lander staat in het gangpad van de zaal, zwaaiend met een fles bier. Als een soort uitzendbureau van Beatlesachtigen had de Engelse mondharmonicalegende de Liverpoolse muziekaristocratie naar The Analogues gedirigeerd – zo ook de broer van Paul McCartney, tenminste: dat dacht hij. ’Hij is er toch niet’, zegt hij weinig schuldbewust. ‘Of misschien is Mike wel even gekomen, en naar de pub gevlucht.’

Een foto van John Lennon, gekregen van een Beatlessecretaresse. Foto Els Zweerink

Freda, de ex-secretaresse van The Beatles en opperbazin van de fanclub in de jaren zestig, zegt dat het zo ontzettend goed was en houdt even haar hand voor haar mond. ‘Ik zag die jongens weer helemaal voor me, really, ze waren er voor mij helemaal.’ Joey Molland van Badfinger loopt tijdens de afterparty op Bart van Poppel af, en zoent hem op de wang. ‘Wat jij hebt gedaan met dit concert is ongelooflijk. Ik zat met de tranen in mijn ogen. God bless you!

Gehring: ‘Was Mike McCartney er niet? Godverdomme.’

Een Engelse fan bij het oor van Diederik Nomden: ‘Jij hebt Blackbird nog mooier gedaan dan Paul McCartney.’

Als de bar dan toch bijna gesloten is, wil Judd Lander nog graag even wat zeggen. Want we kennen toch wel het verhaal van de Scousers, de bijnaam van Liverpoolbewoners. Die naam is ontleend aan een stoofpot, een lokale lekkernij die in zijn optiek door Nederlandse zeelieden werd geïntroduceerd.

‘Ha, en nu hebben we hier een stel Nederlanders dat ons vanavond heel veel over The Beatles heeft geleerd, The Analogues’, zegt hij, in zijn nopjes met zijn opgerakelde historische dwarsverband. ‘Zij zijn de nieuwe stoofpot.’

Na het concert is er een borrel met gasten en beroemdheden. Bart van Poppel ontmoet Mark Lewisohn, de grootste Beatles-kenner van het heelal. Foto Els Zweerink
In het midden Joey Molland van Badfinger. Foto Els Zweerink

The White Album (het boek)

De Amerikaanse schrijver Joan Didion (83) opende haar journalistieke verzamelbundel The White Album met de onsterfelijke zin: ‘We tell ourselves stories in order to live’ – we vertellen elkaar verhalen om te leven. Met The White Album van The Beatles had het allemaal niets te maken. Didions The White Album bestond uit haar magnifieke getuigenverslagen over de jaren zestig en verscheen pas in 1979. Net als het Beatlesalbum is het een allegaartje van stukken, maar vormt het toch een geheel, een prachtig verhaal. Op Netflix verscheen dit jaar een documentaire over het leven van Joan Didion: The Center Will Not Hold.

The Grey Album (de inspiratie)

Als je The White Album (1968) hebt, dan is het wachten op The Black Album, in dit geval van Jay-Z in 2003, de Amerikaanse rapper en echtgenoot van Beyoncé. Maar gooi die in de mix en je hebt een Grey Album, dacht meesterproducer Danger Mouse, die eigenlijk Brian Burton heet. De mash-up ging van zwart naar grijs, vloeiend van The Beatles naar Jay-Z en terug. Platenmaatschappij EMI wilde niet dat The Grey Album in 2004 de markt op kwam en hield de distributie tegen, terwijl de overgebleven Beatles en Jay-Z juist hun zegen hadden gegeven. Uiteindelijk werd het album in 2012 als download vrijgegeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.