Tv-recensieFrank Heinen

The Bay passeert alle herkenningspunten van de klassieke Britse tv-detective

Vele jaren lang keek ik op zondagavond na het Journaal van acht uur met mijn ouders naar Britse detectiveseries die mijn vader van televisie had opgenomen. Honderden uren keken we naar Inspector Morse, A Touch of Frost, Inspector Lynley, Midsomer Murders, Rebus, Silent Witness, Dalziel and Pascoe, Prime Suspect, Jericho, Ruth Rendell Mysteries, Lewis en series die ik me niet meer herinner. 

Die zondagavonden hebben, behalve een verwrongen beeld van de moordlust van de gemiddelde Brit, ook een behoefte aan een regelmatige dosis dood en verderf in puzzelvorm in me achtergelaten. Daar valt goed mee te leven, zeker in een wereld waarin elke dag nieuwe thrillerseries online komen, uit steeds weer nieuwe landen, landen waarvan je haast zou vergeten dat er ook rechercheurs wonen en moorden plaatsvinden. 

Langere series, met ingewikkelder plots, en nieuwe soorten speurders en almaar talrijker en gruwelijker wordende misdrijven, alles om de spanning maar zo hoog mogelijk op te voeren en zo lang mogelijk te rekken. Steeds vaker ook vat de krankzinnige seriemoordenaar een obsessie op voor de rechercheur, met alle met bloed van verminkte slachtoffers genoteerde cryptische boodschappen die wortelen in een of ander jeugdtrauma van dien. Na een aflevering of vier van zo’n claustrofobische pas de deux tussen dader en speurder check ik meestal nog een keer extra of de achterdeur wel op slot zit.

Het seriemoordenaarsalternatief, bekend van Midsomer Murders, is een opgewekt anderhalf uur waarin de ene dorpeling na de andere het loodje legt tussen zelf gekweekte orchideeën of stapels weckpotten, neergeschoten met een antieke buks of in het hart getroffen door een gouden briefopener, en waarbij de enige verdachte die niet sterft automatisch de dader is.

Morven Christie als Lisa Armstrong in The Bay.

Sinds een paar weken is Groot-Brittannië op NPO 2 weer avond aan avond het decor van moord, geheimen en inspecteurs die zich aan geen enkele regel kunnen houden. Na het op een waargebeurde zaak geïnspireerde White House Farm Murders is het deze week de beurt aan The Bay (vooruit- en/of terugkijken via NPO Start aanbevolen), dat in zes afleveringen van drie kwartier family liason officer Lisa Armstrong volgt, die bewijst dat het niet alleen aan middelbare mannen is voorbehouden om tijdens het oplossen van moorden het onderzoek te compromitteren en hun gezin te verwaarlozen. Het verhaal in The Bay draait om de verdwijning van een pubertweeling (altijd weer die jongeren, nooit raakt er eens een bejaard echtpaar vermist), in een weinig opwekkend kuststadje waarin iedereen een goeie reden heeft om te liegen, inclusief – aardige toevoeging – de politie zelf. 

De makers doen niet enorm hun best de vergelijking met Broadchurch te vermijden – en waarom zouden ze ook? De route die het verhaal volgt, passeert alle herkenningspunten (een niet-liefhebber zou schrijven: clichés) van de Britse detectivetraditie, zonder al te veel bloed of gevaarlijke gekken en afgerond met een ontroerende en behoorlijk verrassende ontknoping – al is dat laatste natuurlijk niet echt verrassend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden