The Assassin is vechtfilm om zen van te worden

The Assassin, gebaseerd op een 9de-eeuwse vertelling, is een vechtfilm om helemaal zen van te worden. Hou vindt textuur, gebaren en landschappen belangrijker dan de plot.

null Beeld
Beeld

Snel en soepel doodt ze haar slachtoffers. Verder blijft Nie Yinniang, sluipmoordenares in het China van de 9de eeuw, in de luwte - wachtend op de volgende opdracht van haar meesteres, prinses-non Jiaxin.

The Assassin (originele titel: Nie yin niang), de eerste film in zeven jaar van de Taiwanese meestercineast Hou Hsiao-hsien en diens debuut in de martial-artstraditie, is zo bedrieglijk kalm als zijn heldin. Zijden gordijnen ruisen langs de cameralens; vogelgetjilp en krekels overheersen het strijdtumult. De voor het genre verplichte gevechten schieten in een vloek en een zucht voorbij - op een enkele schermutseling of de (briljant uitgevoerde) aanval van een rookmonster na.

Even slikken dus, voor de toeschouwer die actievuurwerk verwacht à la Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000) of Hero (2002). Liever dan eindeloos achter krijgers aan te rennen, laat Hou (Le voyage du ballon rouge, Three Times) de camera dwalen door de weelderige decors. En toont hij hoe dienaren een stoombad bereiden met bloemenblaadjes of hoe ze, nadat hun meester zijn zelfbeheersing heeft verloren, de aangerichte ravage opruimen.

Zen van een vechtfilm

The Assassin, dat met uitzondering van een flashback werd gefotografeerd in evenwichtig vierkant beeldformaat, is een vechtfilm om helemaal zen van te worden. Als je tenminste overweg kunt met het verhaal, dat Hou en zijn scenaristen baseerden op een populaire, 9de-eeuwse vertelling.

Het begin van The Assassin, waarmee Hou in Cannes de prijs voor Beste Regie won, is vrij helder: Yinniang wordt door Jiaxin teruggestuurd naar haar voormalige thuis, de van het Chinese keizerrijk onafhankelijke provincie Weibo. Om te bewijzen dat haar killerinstincten het nog steeds kunnen winnen van haar hart, moet Yinniang de leider van Weibo vermoorden - haar voormalige verloofde Tian Ji'an.

Vervolgens nemen de complicaties toe, met warrige intriges en personages die, zeker bij gebrek aan achtergrondkennis, soms moeilijk te onderscheiden zijn. Intussen krijg je nauwelijks toegang tot Yinniang, die zo onopvallend is dat ze regelmatig probleemloos uit de film kan verdwijnen. Verder dan het subtiel expressieve gezicht van actrice Shu Qi, die hooguit tien regels tekst heeft, reiken Hous kenmerkend lang aangehouden shots niet.

Sfeer, licht en kleur

Dat zijn geen defecten van de film. Hou vindt textuur, gebaren en landschappen simpelweg belangrijker dan de plot. Sfeer, licht en kleur zijn interessanter dan karakterpsychologie. Het kan wat moeite kosten om hem daarin te volgen.

Gelukkig is het vaak ook meteen raak, zoals in de scène waar Yinniang en Jiaxin aan de rand van een ravijn staan. Terwijl de aanzwellende mist het landschap langzaam uitgomt, fonkelt Jiaxins witte gewaad onverstoorbaar in de zon. Op zo'n moment valt alles perfect samen in The Assassin en begrijp je waarom de vertrouwde drukte van het martial-arts-genre hier achterwege blijft: alsof je, niet langer gestoord door geschreeuw en wapengekletter, in deze mythische wereld eindelijk eens echt om je heen kunt kijken.

The Assassin. Actie. Regie. Hou Hsiao-hsien. Met Shu Qi, Chang Chen, Sheu Fang-Yi, Hsieh Hsin-Ying, Satoshi Tsumabuki. 106 min., in 19 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden