The Arcade Fire draagt de hoogmis op

Terwijl de zon richting de horizon zakt en de eerste regendruppels sinds de vrijdagse openingsuren inslaan op het festivalterrein naast Walibi Flevo, is Lowlands 2007 toe aan zijn grootse slotgebed: het is zondag, even na acht uur, en de ontzagwekkende circustent die hier de Alpha heet, wordt tot een...

Twee jaar geleden waren ze de grote ontdekking van het festival; nu zijn ze terug en waren de verwachtingen hooggespannen. De rood uitgelichte pijpen van het kerkorgel in het decor dragen bij aan het gevoel dat hier een kerkdienst aan de gang is, met frontman Win Butler als gepassioneerde voorganger. Hij zingt psalmen uit de Neon Bible, zoals het laatste album van de groep heet. Violen, koperblazers, een klokkenspel ondersteunen hem.

Dít is de climax die Lowlands 2007 verdiende. Laat het gezegd zijn: de belangrijkste popgroep van dit moment komt niet uit de VS of het Verenigd Koninkrijk, maar uit Canada. Wie dat niet gelooft, gaat in november maar kijken, wanneer The Arcade Fire naar de Amsterdamse Music Hall komt.

Het Lowlands-programma beloofde zo veel dat de kaarten al ruim voor het festivalweekend uitverkocht waren. Dan moet het altijd nog maar uitpakken zoals je hoopte, maar dat deed het in Biddinghuizen. De vijftiende editie van A Campingflight To Lowlands Paradise ontvouwde zich al snel als één van de beste die het festival kende. Dat we over de editie van 2005 hetzelfde zeiden, zegt veel over de hoogconjunctuur die de alternatieve popmuziek al enkele jaren beleeft. Eigenlijk viel alleen de Ierse singer/songwriter Damien Rice door de mand: hij ontsloeg zangeres Lisa Hannigan en kiest voor een grootse, wat gezwollen aanpak met band, met als gevolg dat de gehoopte ‘intieme momenten’ op de vingers van één hand te tellen waren.

Waren het in 2005 vooral de vele jonge, Britse gitaarbandjes die de show stalen; dit jaar was het juist zo opmerkelijk dat er in zowat alle denkbare genres hoogtepunten te noteren vielen, verzorgd door muzikanten van uiteenlopende nationaliteiten.

Als 2005 ‘het jaar van de nieuwe Britse golf’ was, dan was 2007 misschien wel ‘het jaar van de latino’s’: Ojos De Brujo, Orishas en La Kinky Beat kregen het publiek in beweging, terwijl twee van de meest explosieve optredens voor rekening kwamen van Brazilianen. Bonde Do Rolê en Cansei de Ser Sexy (kortweg bekend als CSS) maken wild rockende, door dance- en electrobeats voortgejaagde feestpunk, die ‘baile funk’ genoemd wordt.

Er viel sowieso opvallend veel te dansen op Lowlands; ook dát was een verschil met 2005. De elektronische dansmuziek verkeerde in 2005 nog in een impasse, óók op Lowlands. Nu deed het op zaterdagavond haast pijn om de Bravo-tent te verlaten, dankzij CSS, maar zeker ook de feestjes van de veteranen Laurent Garnier en Joost van Bellen. De grote afsluiter van de avond, de Londense straatmeid M.I.A., fungeerde als klapstuk. Hoewel haar muziek een harde, opwindende cocktail van hiphop, electro, baile funk en invloeden uit Pakistan, India en Sri Lanka is, maakte ze haar ereplaats in het schema niet helemaal waar: op 5 Days Off in 2005 was een moordend tempo haar belangrijkste wapen. Twee jaar later lijkt ze een beetje een kletsmajoor geworden, en dat ging ten koste van de vaart. Ook zat ze er in enkele nummers consequent een paar noten naast.

De invasie van de Brazilianen en de wederopstanding van de dance betekenden niet dat er op Lowlands geen goede Britse gitaarpop te horen was. Vrijdag al maakten de gedreven Editors de sprong naar de top; op zaterdag volgden de sympathieke Rifles (live hechter dan verwacht), het brutale The View uit Schotland en de inmiddels immens populaire Kaiser Chiefs. Een speciale vermelding in deze categorie verdient Moke uit Amsterdam: ze zijn niet Brits, maar klinken wel zo, en voor zolang hun korte optreden duurde (zes liedjes) waren ze wél een van de beste britpopgroepen van de dag.

Maar dit keer waren het niet de Britten, maar de Noord-Amerikanen die in het gitaaraanbod de meeste indruk maakten, en dan hebben we het uiteraard niet over de megalomane, nare stadionband The Killers. Naast The Arcade Fire imponeerde vooral Interpol: de New Yorkse band stak de Editors naar de kroon met een onheilspellend waverock-optreden.

Ook goed en Amerikaans: de noest rockende Kings Of Leon en The Shins, die in de Grolsch-tent eindelijk hun gedroomde Nederlandse optreden verzorgden. Zo helder en sprankelend als ze op Lowlands voor de dag kwamen, klonken ze in Paradiso nog nooit.

De belangrijkste oude rock-’n-roll-boef (elk jaar komt er wel eentje naar Lowlands om de jongelui eens even een poepie te laten ruiken) kwam dit jaar dan weer wél uit Engeland: na het bezoek van Iggy Pop en zijn Stooges vorig jaar, was de gastdocent ditmaal Lemmy Kilmister, met zijn vriendjes van Motörhead. Het leverde het vuige rock-’n-roll-hoogtepunt van het weekend op.

Maar er is altijd baas boven baas: op het omslag van het Lowlands-fotoalbum van 2007 zal niet de schoppenaas (Ace Of Spades) van Motörhead prijken, maar de maple leaf van Canada, het land dat de wereld The Arcade Fire schonk. Net als in 2005, inderdaad, maar wie het album doorbladert, zal een zien dat het een totaal ander Lowlands-festival was dan toen. Totaal anders, maar even goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden