Texas eert Alex Chilton, en opeens wordt het koud

De dood van de enigmatische singer/songwriter, afgelopen woensdag, hield de gemoederen van de 24ste SXSW-editie bezig. Er was een ontroerend eerbetoon....

Austin De Scissor Sisters zullen zich hun optreden op South By Southwest (SXSW) in Austin, Texas beslist anders hebben voorgesteld. De New Yorkse band die in Europa (vooral in Groot-Brittannië) een behoorlijke status geniet, heeft in de Verenigde Staten nog nauwelijks potten kunnen breken. Met een nieuwe plaat en tournee op stapel kan een goede plek op SXSW, de belangrijkste muziekconferentie ter wereld, wonderen doen.

De Scissor Sisters hadden de best mogelijke plek denkbaar. Zaterdag om middernacht op het mooiste (buiten)podium: Stubb’s.

Hun optreden was bedoeld als een mooie afsluiter waarop in elk geval de paar duizend naar Texas afgereisde Britten zich konden verheugen, maar twee gebeurtenissen gooiden roet in het eten. Zaterdag was er een koufront over de stad getrokken, zodat het ’s middags in plaats van de gebruikelijke 20 graden ineens 15 graden kouder was. ’s Avonds benaderde de gevoelstemperatuur zelfs het vriespunt. Dan moet je wel heel veel van de Scissor Sisters houden om je bij Stubb’s te melden. Zeker omdat op hetzelfde moment in het warme en altijd sfeervolle Antone’s Alex Chilton werd herdacht – een optreden dat alle media-aandacht zou opeisen.

De dood van Chilton, afgelopen woensdag, hield de gemoederen op deze 24ste editie van SXSW bezig. Bij de opening donderdagmorgen meldde de organisatie (voorafgaand aan de keynotespeech van Smokey Robinson) dat het festival zou worden opgedragen aan de ‘man die voor de meeste muzikanten en andere bezoekers immens veel heeft betekend.’

Toen wist hij nog niet of en hoe het geplande optreden van Chiltons weer bijeengekomen band Big Star doorgang kon vinden. In de loop van de week werd duidelijk dat Chiltons oude maatje drummer Jody Stephens samen met Jon Auer en Ken Stringfellow (sinds 1993 parttime Big Star-leden) niet alleen gewoon zouden komen, maar dat een flink stel gastvocalisten Chiltons wonderlijke liedjes zou zingen.

Het werd een plechtige en ontroerende bijeenkomst in Antone’s, waar een uur voor aanvang niemand meer naar binnen kon. Toen Jody Stephens opkwam en het woord nam, kon je een speld horen vallen. Er volgde een selectie van achttien liedjes uit het oeuvre van Chilton, met de nadruk op zijn Big Star-platen uit de vroege jaren zeventig.

Onvoorstelbaar dat liedjes als Thirteen, September Gurls en The Ballad Of El Goodoo de cultstatus nooit echt zijn ontstegen. Tot de in allerijl opgetrommelde gasten behoorden R.E.M.- bassist Mike Mills die een breekbare Jesus Christ zong, Chuck Prophet, Evan Dando en Big Stars oorspronkelijke gitarist Andy Hummel die al meer dan dertig jaar niet op een podium had gestaan.

Er werd schitterend gespeeld, en ruimte hun emoties de vrije loop te laten, gaven de muzikanten elkaar niet. Vooral drummer Jody Stephens had het moeilijk, maar hij bleef onverdroten de juiste maat tikken.

Deze South By Southwest zal de geschiedenis ingaan als de Alex Chilton­ editie. Niet alleen door het hoge niveau van het optreden zaterdag, maar ook omdat veel artiesten Chilton-liedjes in hun sets opnamen. Van John Hiatt tot Cheap Trick en Hole werd de enigmatische muzikant geëerd, op een SXSW dat verder een niet echt spraakmakende editie beleefde. Het Britse Muse was, na Metallica vorig jaar, de surprise-act en hoopte hiermee de Amerikanen net zo enthousiast te krijgen als de Europeanen.

Heel mooi bleek She & Him, de samenwerking tussen zanger/gitarist M. Ward en actrice Zooey Deschanel. De warme sixtiessound van hun twee platen klonk live al even sprankelend, en Deschanel bleek prachtig te kunnen zingen.

Een welkome afwisseling in het door indie-gitaarbandjes gedomineerde aanbod. The Soft Pack, Surfer Blood en Real Estate maakten hun vooral op loftuitingen in de blogosphere gebaseerde reputaties waar, maar artiesten met de potentie uit te stijgen boven het clubcircuit dienden zich dit jaar niet aan.

Wat dat betreft was SXSW representatief voor het huidige popklimaat: een enorm aanbod aan goede bands en muzikanten die hun eigen niche weten te vinden, maar geen naam die in Austin echt op ieders lippen lag. Behalve die van Alex Chilton dan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden