Teruglezen: een 7,5 voor Waylon en een 4 voor Hongarije - dit vonden wij van de finalisten

Foto ANP

Oekraïne: 5,0

MELOVIN – Under The Ladder

In de bio van MELOVIN staat dat zijn artiestennaam een combinatie is van de achternaam van de Britse modeontwerper Alexander McQueen en Halloween. Verwarring alom. De 21-jarige ondernam verschillende pogingen om via talentenshows de Oekraïense faamladder te beklimmen en probeerde twee keer eerder aan het Songfestival deel te nemen. Zijn andere passie is parfumerie, lezen we; in Lissabon brengt hij een limited edition van zijn eerste geur uit. MELOVIN lijkt ons niet het type dat zich door ons laat tegenhouden wanneer wij na het beluisteren van zijn lawaaiige poplied (over dromen najagen zonder angst om te falen) zeggen: alle ballen op het reukwerk.

Spanje: 6,5

Alfred & Amaia – Tu canción

Pak de dropveters, grijp een danspartner en trek hem of haar dicht tegen je aan (uiteraard met wederzijdse instemming). We gaan schuifelen! Alfred en Amaia zitten eerst ieder achter een eigen piano – die van hem wit, die van haar zwart – maar staan al snel op (terwijl de piano gewoon doorspeelt) en lopen naar elkaar toe. Al slowend maken ze het liedje af, op vol volume zingend, luttele centimeters van elkaars gezicht. Op dat moment zit je er al klaar voor, en ja hoor, Alfred en Amaia sluiten af met een zoen. Nou ja, een zoentje.

Slovenië: 5,0

Lea Sirk – Hvala, ne

Lea Sirk schijnt te spelen met het idee om een Douwe Bobesque stilte te laten vallen ergens halverwege haar lied. Verder doet Hvala, ne – vrij vertaald: ‘Nee, dank je’ – thematisch ook al denken aan folkdeun Slow down, al tapt Sirk muzikaal uit een geheel ander vaatje. Op een soort drum-‘n-bass-beat zingt ze haar aanklacht tegen de druk van het moderne leven. Geloof niet alles wat je wordt aangeboden, drukt ze haar Sloveense luisteraars op het hart. En daarna begint ze te dansen op een Harlem Shake-achtige drop. Al met al een warrige cocktail waarvan wij zeggen: nee, dank je.

Litouwen: 6,5

Ieva Zasimauskaitė - When we're old

Breekbaar als een twijgje, met een afgeknepen en soms subtiel overslaand folky fluisterstemmetje, zingt Ieva Zasimauskaitė dat ze altijd bij haar liefje zal blijven. Ze wordt begeleid door gevoelige maar doodsaaie pianoakkoorden die in een Dove-reclame precies de ‘We zijn allemaal onzeker, joh, je hoeft je niet te schamen voor je lichaam’-boodschap zouden overbrengen. Heeft door het instantsentiment zeker potentie, probleem is alleen dat het liedje nergens heengaat en nooit beter wordt dan de eerste 10 seconden.

Oostenrijk: 7,5

Cesár Sampson – Nobody But You

De gezonden Oostenrijker is de anti-Conchita Wurst, toch de beste Oostenrijkse herinnering aan het Songfestival sinds Udo ‘1966’ Jürgens. Het begint smaakvol, eindigt smaakvol, klinkt als James Blake en vooral als Human van Rag’n’Bone Man, en het refrein schoot ons al eens te binnen onder de douche. Nog meer goed nieuws: ook live klinkt dat uit de mond van Cesár Sampson een stuk beter.

Estland: 7,5

Elina Nechayeva – La forza

Als kind droomde Elina van een loopbaan als astronaut en dus kunnen we met een gerust hart noteren dat ze in La forza de sterren van de hemel zingt en beschikt over een stem van een andere planeet. Maar 'popera', op een songfestival? Estland neemt een levensgroot risico en gaat met de sopraan voor de dood of de gladiolen. Een leuke bijrol is er voor haar jurk, die fungeert als filmdoek. Het is weer eens wat anders.

Noorwegen: 7,5

Alexander Rybak - That’s How You Write A Song

De inzending van Noorwegen - gezongen door Alexander Rybak, die meer gemeen heeft met Alexander Klöpping dan alleen zijn voornaam - heet That’s How You Write A Song. Nou, kom maar op dan. Afgezien van de mierzoete, libidoverlagende songtekst (‘Step one: believe in it/And sing it all day long/Step two: just roll with it/That's how you write a song’) is That’s How You Write A Song een prima, vrolijk liedje dat vooral bijvoeglijke naamwoorden als ‘catchy’ en ‘funky’ en associaties met Bruno Mars en Justin Timberlake (ja, wéér) oproept. En dan komt de Noor ook nog eens met een bronstige vioolsolo.

Portugal: 6,5

Cláudia Pascoal – O Jardim

Organisator Portugal hengelt dit jaar opzichtig naar een plaatsje in de Spotify-playlist Maximum Concentration, met het elfachtige voorkomen en evenzo elfachtige stemgeluid van zangeres Cláudia Pascoal. Prima achtergrondmuziek voor tijdens het werken dus, of onder een reclame voor een duurzame bank waarnaar het toch te veel werk lijkt om over te stappen. Ingetogen mag best op het Songfestival – de winst van Portugal vorig jaar is er zelfs het bewijs van – maar er moet wel iets gebeuren met het hoofd of het hart. Tijdens het monotone O Jardim dwalen de gedachten af, naar de overstapservice van die duurzame bank bijvoorbeeld, en nee, daar kan geen magenta-kleurspoeling tegenop.

Groot-Brittannië: 6,5

SuRie – Storm

Helaas werd dit optreden verstoord iemand die het podium op kwam. De Britse maakte niet gebruik van de mogelijkheid om opnieuw op te treden. Voor de volledigheid het rapport van het nummer wanneer het wel wordt afgezongen:

Middenin de Brexit zwelt vanuit Groot-Brittannië een troostlied aan. Het heeft een hoog samen staan we sterk-gehalte en lijkt - niet alleen vanwege ‘Hey brother’ - helemaal in het begin nog op een Avicci-klapper uit te lopen. Als singer-songwriter Susanna Marie voor het eerst kwinkeleert dat stormen niet eeuwig voortduren lijkt alles mogelijk, maar nee. Storm blijft een braaf meedeindeuntje, gezongen met matching zalvende glimlach.

Servië: 5,0

Sanja Ilić & Balkanika - Nova Deca

De balkanfluit is zoals bekend een gargantuaans songfestivalcliché, maar de muziekprofessorale babyboomer die hier de openingstonen blaast weet er een fraaie spanning mee te creëren. Die wordt fluks overgenomen door bezwerende samenzang, die je dermate in vervoering brengt dat je bijna een minuut lang hoopt dat dit, als de onwaarschijnlijke hit Song to the Siren van This Mortal Coil uit 1984, een gooi naar de originaliteitsprijs doet, ritmesectieloos emotioneel op spanning blijft en níet openbarst in dreutelende balkantrommeldans. Hadden ze ons toch 57 seconden bij de neus.

Duitsland: 8,5

Michael Schulte - You Let Me Walk Alone

Vrij hoog James Blunt-gehalte, deze inzending van Duitsland. Maar op de goede manier. Michael Schulte, die in Duitsland al even aan de weg timmert als YouTube-ster en Voice-deelnemer, levert met You Let Me Walk Alone een alleszins behoorlijke ballad af. Het liedje gaat over Schulte’s vader, die overleed toen de zanger 14 was. De tekst van You Let Me Walk Alone en de zang van Schulte gaan in Lissabon gegarandeerd voor kippenvel zorgen.

Albanië

Eugent Bushpepa - Mall

Leuk weetje: behalve zanger is Eugent ‘Gent’ Bushpepa mensenrechtenactivist. Hij zingt in zijn moerstaal. Dat zouden meer deelnemers moeten doen, hoewel het even wennen is, dat Albanees: ‘Nje pritje e gjate, E embel e zjarrte.’ Het begin van Mall (zeg maar: ‘smachtend verlangen’) is oké, veelbelovend zelfs, maar daarna loopt het ondanks de niet geringe zangkwaliteiten van Bushpepa uit de hand en moeten we met z’n allen genoegen nemen met een gedateerde rockballad.

Frankrijk: 7,0

Madame Monsieur - Merci

Genoeg gelachen. Frankrijk wrijft ons de vluchtelingencrisis nog even onder de neus. De naamgeefster van Merci is een Nigeriaans meisje dat in een boot wordt geboren op de Middellandse Zee. Merci (het liedje) is simpel en subtiel, daar ligt het niet aan, maar gevreesd moet worden dat de taalbarrière dusdanig hoog is dat buiten Frankrijk maar weinig kijkers zullen vatten welke boodschap Emilie Satt (Madame) en Jean-Karl Lucas (Monsieur) met hun staaltje elektro-pop verkondigen.

Tsjechië: 7,5

Mikolas Josef – Lie to me

Hoe gaat het eigenlijk met Justin Timberlake? Na het volgen van de cursus ‘sleazy zijn en blijven’ van pick-up artist Robin Thicke blijkt Justin gereïncarneerd te zijn in de Tsjechische Mikolas Josef. Lie to me is een fijn liedje dat professioneel en fris klinkt – voor het Songfestival althans. De beat, het breakdancen en zelfs de paars-blauwe lichten op het podium doen vermoeden dat de wereld is gestopt met draaien na Timberlakes Rock your body, maar heel erg is dat niet. Houd er rekening mee dat u tegen 2023 de eerste Bruno Marsklonen kunt verwachten.

Denemarken: 5,0

Rasmussen - Higher Ground

Een troep Vikingen is met een schip van Denemarken naar Portugal gevaren om hun marslied ten gehore te brengen. ‘Freeze the arrow in the air’, zingt baardmans Rasmussen, terwijl hij nadoet hoe hij letterlijk een pijl uit de lucht vangt. Waarna hij de punt in zijn hart steekt: ‘Make your mark and leave it hanging there.’ Onderwijl wordt er met een grote witte vlag gezwaaid. Maar desondanks voelt opgeven niet als verliezen, zingt Rasmussen, omringd door zijn strijdmakkers. Vrede is ook stoer, lijkt de boodschap te zijn van de Noormannen, wier lange manen wapperen door de windmachine.

Australië: 6,0

Jessica Mauboy - We Got Love

Alle drie de keren dat Australië meedeed eindigden ze in de top tien, maar vroeg of laat word je een keer opgeslorpt door de middelpuntzoekende kracht van de ESF-vortex, die ervoor zorgt dat je denkt dat je nummers moet maken die bij het ESF passen. En zo zal de blije eurodance met synthesizers uit de budgetafdeling van het studiocomplex de laagste Australiënotering tot nu toe opleveren. Al is Mauboy nog zo plezierig girl next door, met haar jubelende uithalen.

Finland

Saara Aalto – Monsters

Armen in de luchten en voetjes van de vloer mensen, hier is Finland met een poging de aloude Eurodance nieuw leven in te blazen met behulp van duistere figuren: monsters. Eng wordt het gelukkig niet en zingen kan ze, Saara Aalto. In Finland is ze een grote mevrouw, maar helaas nog lang niet groot genoeg om het succes (lees: winst in 2006) te evenaren van Lordi, haar landgenoten die ook iets met rockende engerds deden.

Bulgarije: 7,0

Equinox – Bones

De equinox is, zoals u weet, het astronomische evenement waarop de zon recht boven de evenaar staat. Dat verraadt wel wat over de gedragen ernst waarmee het voor deze gelegenheid samengestelde vijfmanschap de liefde bezingt, in galmende algemeenheden op planetaire schaal. Toch is de postdubsteppige sound, net als het alt.-ontwerperszwart waarin ze gehuld zijn, betrekkelijk smaakvol, mits u maximale bas uit uw soundbar weet te krijgen. De vijf weten in de climaxsamenzang de emotie in een baan om de aarde te krijgen. Gaan prima scoren.

Moldavië: 8,0

DoReDos - My lucky day

Een onvervalste Songfestival-banger van Moldavië. My lucky day werd geschreven door de Russisch-Bulgaarse zanger Philipp Kirkorov (doe jezelf een enorm plezier en haal ‘m even door de Google Images) en wordt uitgevoerd door het Moldavische folkpop-trio DoReDos, een soort huismerkversie van Army of Lovers. Deze euforische eurodance met volks tintje is precies wat je wil horen als je in een Kretenzer discotheek staat en het zoveelste shotje achterover tikt. Perfect dus ook voor het Songfestival.

Zweden: 7,5

Benjamin Ingrosso – Dance You Off

Zweden is het laatste decennium een beetje een angstgegner geworden, met twee uitstekende winnaars en verder wat matiger grut dat bijna categorische top 5-notering niet helemaal waarmaakt, zeker niet bij achteraf beluisteren. De achtste plaats bij de bookies nu lijkt in dat licht bijna een teleurstelling, terwijl dit echt een catchy nummertje is, met Ingrosso’s kietelig hoge stemmetje en een baslijn-met-handjeklap die op de zelfde eighties-discofunkgronden is geschoten als waar Timberlake placht te jagen. Veel slimme hooks, inclusief het extreem plotselinge einde.

Hongarije: 4,0

AWS - Viszlát Nyár

Elk jaar is er wel een land dat probeert met Death Metal de volgende ronde te bereiken en dit jaar is dat Hongarije. Zij zeggen: 'De muziek van AWS is een middel om uiting te geven aan een breed spectrum van emoties: van extreme boosheid tot geëxalteerde vreugde.' Wij zeggen: AWS schreeuwt vooral heel hard en klinkt als een liefdeloze Chinese kopie van 3 Doors Down, wat van zichzelf al een verschrikkelijke band is. Dus kan je nagaan.

Israël: 6

Netta – Toy

Netta, de voorspelde winstpakker van deze editie, tokt als een kip en kukelt als een haan in een kakofonie die terecht wordt vergeleken met Gangnam Style en door sommigen tot #MeToo-anthem is gedoopt (vrouwen zijn geen speelgoed, mind you). Feit: de Israëlische paradijsvogel is in alles het tegenovergestelde van Salvador Sobral, de ingetogen zanger die vorig jaar won en zo iedereen naar Lissabon zong, het type dat – hier spreekt de hoop, niet de verwachting – vást snel gaat vervelen. Voor ons geen kippevel.

Nederland: 7,5

Waylon - Outlaw In ‘Em

Stronteigenwijs heeft Waylon niet voor een zoete ballade gekozen, wat goed is, want daar worden we al mee doodgegooid. In Outlaw In ‘Em is Waylon de eenzame cowboy die zijn paard de sporen geeft en met opgeheven hoofd de horizon tegemoet gaat, terwijl hij een pittig portie countryrock ten gehore brengt. Je hoeft geen Leo Blokhuis te heten om op sommige momenten Paradise City van Guns N’ Roses te herkennen, maar hier kan het en van een gierende gitaar is nog nooit iemand slechter geworden. Over die dansers, persboycot en outfit van de man gaan we het niet hebben, want dit is een liedjeswedstrijd. Jippie ja jee!

Ierland: 6,5

Ryan O'Shaughnessy – Together

Op het podium omringt gitaarboy Ryan O'Shaughnessy zich met dezelfde twee dansers als in de videoclip van zijn zoetsappige, Westlife-achtige ballade Together. Twee doorsneejongens wandelen – zijn ze vrienden, zijn ze verliefd? – langs de pubs van Dublin, doen af en toe een synchroondansje en lopen dan weer door alsof er niets aan de hand is. Ondertussen vraagt O'Shaughnessy, zelf ook tamelijk doorsnee, zich af waarom zijn ware liefde hem in de ogen keek en loog. Een goeierd, die Ryan.

Cyprus: 7,0

Eleni Foureira – Fuego

Door de zin ‘You got me pelican fly-fly-flyin’ belandden we achtereenvolgens op de Wikipedia-pagina van de pelecanidae, Urban Dictionary en YouTube, kijkend naar een van de meest willekeurige momenten uit de filmgeschiedenis (zoek op ‘Scarface pelican fly’). Ter zake: best een hit, dit. Glitters, veren, rode lippenstift, smokey eyes, ah yeah ah yeah ah yeah, Eleni (je haar danst!) is naar eigen zeggen burning up en dat is helemaal niet gek wanneer je een aanmaakblokje in een licht ontvlambaar sekspak bent.

Italië: 8,0

Ermal Meta e Fabrizio Moro – Non Mi Avete Fatto Niente

Ja! Raak. Ook Italië bezingt de somberder actualia, en wel: met aanslagen in Nice, Parijs, Londen kunnen jullie ons niet raken, we leven gewoon door – maar dan gezongen met die Italiaanse mijmering in de stem die het volmaakte midden weet te houden tussen moed en moed der wanhoop. Dan ook nog eens met dat Italiaanse schor waar een Amerikaanse emocorezanger zijn oogpotlood voor zou verbranden, en dat shuffelende beatje dat groot werd met Bruce Springsteens I’m on Fire, en sindsdien het ideale vehikel is voor melancholieke overpijnsels. Mooi hoor!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.