Interview

Terug naar de experimentele jaren '70

Adrian Younge wil met zijn nieuwe platenlabel terug naar de jaren zeventig en negentig, toen er nog flink werd geëxperimenteerd in de popmuziek.

Beeld Hilde Harshagen

Hij ziet er een beetje uit zoals zijn producties klinken; modern met een hang naar klassiek en aandacht voor detail en fijnzinnigheid. Het beeld: een sjaaltje met paisleymotief dat de producer, componist en multi-instrumentalist Adrian Younge net in Amsterdam heeft gescoord. Het geluid: bij het vintage platenlabel Wax Poetics maakte hij de soundtrack voor de blaxploitationfilm (exploitatiefilm voor zwart publiek met donkere acteurs in de hoofdrollen, red.) Black Dynamite en een album waarop hij de pionierende zanggroep The Delfonics uit de jaren zestig/zeventig herintroduceert. Vorig jaar nog produceerde hij voor rapper Ghostface Killah Twelve Ways To Die. Hij omschrijft het zelfs als 'een oude horrorsoundtrack van Ennio Morricone (Italiaanse componist, red.) meets Wu-Tang Clan.'

De 36-jarige Younge is nu voor zichzelf begonnen. Als eerste release van zijn nieuwe label Linear Labs komt volgende week There Is Only Now uit van de jaren negentig hiphopcrew Souls of Mischief. Dat is de eerste in een reeks van Younges grootse plannen om zijn Linear Labs uit te laten groeien tot een 'Motown van begin jaren zeventig waar muzikaliteit en experiment hand in hand gingen.' Volgend jaar volgen albums van soulzanger Bilal, Cee Lo Green (voorheen de zanger van Gnarls Barkley), Raphael Saadiq en rappers Kendrick Lamar en Common.

Op There is Only Now, een conceptalbum met gastrolletjes voor onder anderen Snoop Dogg en Busta Rhymes, wordt de speels jazzy groove van hiphopcrews als De La Soul en A Tribe Called Quest gecombineerd met muziek die nóg verder teruggrijpt. Younge wilde een album maken dat de luisteraar terugbrengt naar de passie die hij zich herinnert van die hiphopacts begin jaren negentig. 'Heel wat van die sound was gebaseerd op samples van muziek uit de periode 1968-1973. Toen klassieke rock psychedelische trekjes kreeg en jazz en soul zich transformeerden tot funk; Herbie Hancock, Idris Muhammad - die artiesten. Ik wilde met The Souls een album maken met het gezichtspunt van zo'n jarennegentigproducer die zijn inspiratie put uit die oudere periode. Maar in plaats van muzikale archeologie te bedrijven en geluidsfragmenten op te diepen, hebben we onze 'samples' zelf gespeeld.'

Hij samplet überhaupt nooit. Younge speelde voor The Souls bijna alle instrumenten zelf of liet zijn bandleden opdraven. Hij werkt wél vanuit een sampleperspectief; in zoverre dat hij muziek zo gebruikt dat de indruk wordt gewekt dat het is overgenomen uit iets anders. Die operazangeres bijvoorbeeld in het hiphopnummer Finally Back? Dat is gewoon de zangeres die in Younges band zit. Het hangt allemaal samen met de manier waarop Younge zijn Linear Labs-label wil runnen.

'Ik heb een nogal ambachtelijke benadering bij het produceren van wat ik maar handgemaakte organische muziek noem. Muziek die op de laptop is gemaakt, is geen organische muziek. Het is verwerkt, net zoals voedingswaren waaraan smaak-, geur- en kleurstoffen zijn toegevoegd, het is gemanipuleerd om het ergens anders op te laten lijken. In mijn studio wordt niets nagebootst. Het is echt. Voor mij is perfectie niet zozeer alle mogelijke fouten met behulp van een computer wegpoetsen, maar juist het vangen van de schoonheid die schuilt in menselijke foutjes. '

Ben je een purist?

Lange pauze. 'Ik ben een purist in de zin dat ik er alles aan doe tot de best mogelijke kunst te komen. Als er morgen een computerprogramma zou uitkomen dat doet wat ik doe, inclusief menselijke foutjes en vergissinkjes, zou ik er zo voor gaan.'

Een retro-artiest dan?

'Hmm, als ik de muziek van zogenoemde retro-artiesten hoor, hoor ik ook meteen waar ze zich gemakkelijk vanaf hebben gemaakt. Ik kan niet zo goed tegen acts die een sixtiessound hebben, maar niets anders doen dan het sixtiesgeluid herkauwen. Als je er niets nieuws mee doet, wordt het een gimmick. Gimmicks zijn trendy en ik doe niet aan trends. Wat ik wel doe, is achterom kijken om vooruit te gaan. Ik bestudeer een bepaald geluid of een compositie uit het verleden en probeer op basis daarvan met een geheel nieuwe samenstelling te komen.'

Younge luistert niet naar hedendaagse hiphop. Sinds 1997 al niet meer. Sinds die 'Puff Daddy era'. 'Daarvoor was hiphop muziek die opkomende subculturen steunde en daarop reageerde. Rond die periode echter werd het door grote platenlabels te gelde gemaakt als louter clubmuziek. Vanaf toen diende hiphop alleen maar om op te dansen in de clubs en om miljoenen albums van te verkopen.'

Maar niet alleen hiphop is volgens hem ten prooi gevallen aan versimpelde vormvastheid en muzikale gemakzucht. 'Popmuziek in het algemeen heeft last van een gebrek aan creativiteit en muzikaliteit. Had je vroeger bands als Pink Floyd, artiesten als Curtis Mayfield, Isaac Hayes, popcomponisten als Burt Bacharach en filmcomponisten als Ennio Morricone; nu hebben we Katy Perry met I Wanna Roar of hoe die shit van haar ook mag heten. Het is een zwak afgeleide vorm van wat pop kan zijn, tot stand gekomen na decennialange versimpeling.

Nee, nee, hij zegt niet dat er geen goede muziek meer wordt gemaakt. 'Maar er wordt zo weinig goede muziek gehóórd. Als ik zeg dat ik niet van moderne popmuziek houd, betekent dat eigenlijk dat ik er niet naar op zoek ga. Terwijl ik ook dondersgoed weet dat er mooie dingen zijn die ik daardoor mis. Dat is niet erg. Er is nog zo veel uit het verleden dat me enorm inspireert, dat ik dat op de koop toe neem.'

Souls Of Mischief - There Is Only Now (Linear Labs)

Schietpartij als inspiratie

Younge kwam met het idee voor een verhalend conceptalbum voor Souls of Mischief. Een gebeurtenis in 1994 diende als basis voor There Is Only Now. Indertijd werd de crew beschoten door een criminele gek op een parkeerterrein en moesten de rappers vluchten voor hun leven. Er werd een liefdesverhaal doorheen geweven, prominenten als Busta Rhymes, Snoop en Ali Shaheed Muhammad van A Tribe Called Quest kregen een rolletje en een en ander resulteerde in een jarennegentighiphopalbum, fraai gebed in de soundtrack van een funky jarenzeventigactiefilm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden