Recensie The Ex

Ter ere van hun veertigste verjaardag gaf de Amsterdamse punkband The Ex een feest waardoor je ieder besef van tijd vergat ★★★★★

Een ontdekking bleek ook zangeres Lena Hessels, de enige tiener op het podium.

The Ex - 40. Beeld Maarten Mooijman

Veertig jaar eigenwijsheid, zoeken naar muzikaal avontuur en een ongekende nieuwsgierigheid naar wat zich aan de randen van de muziek afspeelt. Dat typeert The Ex uit Amsterdam, die in 1979 in Castricum voor het eerst op een podium stond. Om dit jubileum te vieren toert het viertal deze week langs vier steden (Amsterdam, Groningen, Rotterdam en Nijmegen). Niet met een nostalgisch best of-programma, want aan terugblikken hebben Terrie Ex en consorten nooit gedaan.

Net als vijf jaar geleden is er een jubileumprogramma samengesteld waaruit goed is op te maken waar The Ex hun oor de laatste tijd te luisteren heeft gelegd. In het Amsterdamse Bimhuis resulteerde dat woensdag in een vijfeneneenhalf uur durend programma verspreid over twee podia.

Dat mag op papier een lange zit zijn, de twaalf acts die, voordat The Ex zelf om 1 uur ’s nachts het podium ­betrad, voorbijkwamen hielden de aandacht moeiteloos vast.

Sterker, vanaf half 9, toen de drie saxofonistes Ada Rave, Hanne de ­Backer en Christine Abdelnour sputterend en piepend de avond openden met twintig minuten razend spannend improviseren, vergat je ieder besef van tijd.

Wonderschoon waren de pianominiatuurtjes van de Armeense componist Komitas Vardapet uitgevoerd door Keiko Shichijo, lekker ontregelend klonk de drum battle tussen Katherine Bornefeld van The Ex zelf en George Hadow. Terwijl het publiek in de volgestroomde grote zaal ademloos toekeek naar de improvisatie van gitarist Thurston Moore en drummer Paal Nilssen-Love.

Moore (ex-Sonic Youth) was er vijf jaar geleden ook bij, maar verder dubbelde het programma niet. Meer dan tien nationaliteiten stonden er op het podium en elke artiest deed iets totaal anders. Bloedstollend klonken de liedjes van de Koerdische saz-speler en zanger Brader Musiki waarna er even wat energie kon worden ontladen op de venijnige postpunk van het Britse Trash Kit.

Een ontdekking bleek ook zangeres Lena Hessels. De enige tiener op het podium en dochter van Terrie wond na middernacht het publiek om haar vinger met sterke liedjes. In vuurrode pyama begeleidde ze zichzelf op gitaar en piano en bediende ze met een hamer de elektronica. Thurston Moore was niet de enige die met open mond zat te luisteren.

Het was al zo mooi, en toen moest na twaalf voorprogramma’s The Ex zelf nog beginnen met een heerlijk uurtje tegendraadse rock-’n-roll. De drie vurig krassende gitaren, verbeten zang en stuwende drums zorgden voor een enorme ontlading. En daar waren de drie blazers van het begin van de avond ook weer – het leek een eeuwigheid geleden.

Wat een feest, wat een traktatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden