Tekeningen en teksten uit een diepe afgrond

Dromerig en zwierig, maar ook kwetsbaar en verontrustend. Dat zijn de doeken die de Engelse Emma Talbot schilderde toen ze na het overlijden van haar man de kunst opnieuw uitvond.

Emma Talbot, The World Blown Apart.Beeld Foto Jaring Lokhorst, Galerie Onrust

'De wereld is uit elkaar gebarsten. Alles is kapot. Je hebt alleen jezelf en de stilte.' De expositie van de Engelse Emma Talbot (48) in galerie Onrust begint met een stomp in de maag. Die stomp is een groot beschilderd doek met daarop diep verontrustende teksten en dito schilderingen. Poppetjes met te grote hoofden en lege gezichten lijken te vluchten. Op de achterkant van hetzelfde doek schilderde Talbot: 'Je kunt vallen zonder dat het je eigen schuld is. Je wordt de afgrond ingeduwd.' Onheilspellend.

Dat grote onheil ligt achter Talbot.

Haar eigen wereld barstte ruim tien jaar geleden uiteen. Haar man overleed. Dat duwde haar een afgrond in waarin niets meer mogelijk leek, en er was geen touwladder naar boven. Ze moest alles opnieuw leren; leren leven met zo'n groot gemis en ook haar kunst vond ze opnieuw uit. Haar tekeningen en teksten maakte ze in die diepe afgrond.

Het is alsof je in haar onderbewuste kijkt, door bijzondere luikjes gluurt, haar hoofd in. Daar spelen zich scènes af van vroeger en van later, momenten van verwarring maar ook van blijdschap. Poppetjes beleven de gruwelijkste en vreemdste avonturen, er woedt een uitslaand brandje tussen iemands benen en even verderop hangt een poppetje ondersteboven aan een paaldanspaal.

Het is duidelijk dat Talbot opnieuw betekenis probeert te geven aan haar leven en aan haar eigen creativiteit, dat maakt de teksten in haar tekeningen filosofisch en soms magisch. Over het verstrijken van de tijd bijvoorbeeld, waardoor haar onheil maar ook haar geluk een steeds verder verleden wordt, schilderde Talbot: 'Je kunt niet naar het verleden reiken. Het is er niet. En jij ook niet.' Dit doek is duister, er is geen weg terug.

Maar de schilder lijkt ook kracht te putten uit haar creativiteit. Ze kan de scènes uit haar leven met elkaar verbinden, soms misschien zo haar verwarring ontwarren. Ze moedigt zichzelf (en de toeschouwer) aan om 'de laatste restjes hoop te planten en sterker te worden'.

De schilderijen zijn dromerig, in zwierige rommelige lijnen, alsof ze vanzelf op het doek zijn gegroeid. Dat doek is dus geen strak gespannen linnen op spieraam. Dit is kreukelig, zachtjes bewegend zijde. Het is kwetsbaar, net als wij en ons eigen geluk kwetsbaar zijn. Het ziet er breekbaar uit, omdat de maker gebroken is geweest. Maar niet alleen dat, het is filmisch, literair, poëtisch en doordrenkt van wijsheid. Een wijsheid zo diep dat die er heus niet alleen door een trauma is ingekerfd.

Emma Talbot, The World Blown Apart, Galerie Onrust, Amsterdam, t/m 1/7.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden