TE WEINIG GROTE VERRASSINGEN

********..

The Wicker Man

Regie: Neil LaBute.Met: Nicolas Cage, Ellen Burstyn, Molly Parker.In 32 zalen.

Vrouwenrollen zijn meestal extreem in het werk van de Amerikaanse toneelschrijver en filmmaker Neil LaBute. Terwijl zijn mannen gecompliceerd kunnen zijn en tegenstrijdige gevoelens hebben, nemen vrouwen in de machtsverhoudingen in LaBute’s films de uiterste posities in. Als ze geen slachtoffers zijn, zoals het dove meisje in In the Company of Men uit 1997, dan gedragen ze zich gewetenloos en manipulatief – zoals de kunstenares in The Shape of Things uit 2003.

Zij krijgt in The Wicker Man een hele serie minstens even ondoorgrondelijke opvolgsters. LaBute plaatste de handeling van de film, een vrije remake van de gelijknamige Britse cultklassieker van Robin Hardy uit 1973, op een afgelegen eiland aan de Amerikaanse oostkust, dat door de tradities en gewoontes van een eeuwenoude gemeenschap wordt gecontroleerd. Summerisle heet het; het is een landbouwgemeenschap die alle contact met de buitenwereld schuwt, die geheel zonder moderne technologie functioneert en waar alle belangrijke posities door vrouwen worden ingenomen.

Nicolas Cage is er de enige man die wel eens zijn mond opendoet. Hij speelt een politieman die na een traumatische ervaring verlof nam, en kort daarop werd gevraagd op het eiland de verdwijning van het dochtertje van een vroegere vriendin te onderzoeken.

Waar hij op zoek gaat naar een onschuldig meisje, komt hij slechts mysterieuze vrouwen tegen. De lompe, afstandelijke uitbaatster van de herberg waar hij verblijft, de superieure schoolmeesteres die hem afsnauwt, de jonge vrouw die hem verleidelijk toelacht, zijn verdrietige ex, de arrogante matriarch van Summerisle: allemaal spreken ze in raadsels en vertellen hem vreemde verhalen die zijn speurtocht door de bossen en langs blokhutten slechts lastiger maken.

Het zijn personages die goed bij LaBute’s eerdere werk aansluiten, waardoor zijn film soepel en sterk begint. In een rustig tempo schetst hij het mysterie, en neemt de tijd om de natuur van het eiland in beeld te brengen. Het contrast tussen die zomerse, paradijselijke omgeving en de duistere, heidense godsdienst van de bewoonsters wordt goed uitgespeeld.

Het vermoeden dat in die religie, met een centrale moedergodin, mensenoffers worden gebracht, moet voor de spanning in het verhaal zorgen. Maar wanneer de film naar een climax toe moet werken, heeft The Wicker Man steeds meer te lijden onder de al te simpele visie van LaBute. In plaats van spanningsopbouw is er vooral herhaling. Het onbegrip waarmee Cage in de openingsscène een geheimzinnig klein meisje aanstaarde, is hetzelfde als dat waarmee hij later de rituelen van het eiland bekijkt.

Steeds opnieuw volgt hij valse aanwijzingen en dwaalsporen, of valt hij voor de schijnbewegingen van zijn vrouwelijke tegenspeelsters. Een goede thriller heeft grote verrassingen nodig, maar die passen slecht in LaBute’s wereld.

David Sneek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden