Te eenzijdig om geloofwaardig te zijn

Kom niet aan mijn kinderen..

De laatste gesluierde vrouwen druppelen door de douane van Schiphol. En dan dringt het besef door bij Hanne (Karina Smulders). Haar kinderen komen niet. Haar ex heeft ze niet in Syrië op het vliegtuig gezet. Daar sta je dan met je familie en je vrolijke ‘Welkom thuis’-ballonnen.

Kom niet aan mijn kinderen van regisseur Ron Termaat is gemaakt als televisiefilm en werd gebaseerd op de ervaringen en het boek van Janneke Schoonhoven. In 2004 beloofde de ex-man van deze Groningse haar twee kinderen een verblijf in Euro Disney, maar bracht ze rechtstreeks naar Damascus. Pas twee en een half jaar later, nadat Ammar en Sara zelf naar de Nederlandse ambassade waren gevlucht en minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot intensief over hen had onderhandeld, kregen ze alsnog hun onthaal op Schiphol.

Dit soort kinderontvoeringen is nog steeds een actueel probleem en via de vasthoudendheid van een moeder dachten regisseur Termaat en scenariste Nicolette Stegerda ongetwijfeld alles in handen te hebben voor een Nederlands Not Without My Daughter-achtig drama. Maar doordat zij helemaal focussen op Hanne blijft het scenario zo eenzijdig dat het ongeloofwaardig wordt. Vader ontpopt zich als een boeman die zijn kinderen slaat en kleineert. Dat Hanne zelf verblind dreigt te raken door de zoete woordjes van haar ex – haar grote liefde – biedt een interessant perspectief op het probleem, maar waarom zou ze eigenlijk opnieuw vallen voor deze hork?

Verder blijft het script een combinatie van informatie-overdracht en vruchteloze onderhandelingspogingen. Thom Hoffman, die een vertegenwoordiger van Stichting Kinderontvoering speelt, mag af en toe uitleggen hoe het ook weer zit: ‘Syrië heeft geen uitleveringsverdrag met Nederland’. ‘Ik ga niet weg zonder mijn kinderen’, moet Smulders dan een paar keer uitroepen tijdens reisjes naar Damascus, terwijl zij uitstekend in staat is die wanhoop zelf te spelen. Termaat hoeft het in elk geval niet nog eens te onderstrepen met emotionele muziek en dreigende montages.

Dat effectbejag werkt wel in het laatste half uur, waarin het er echt om gaat spannen en zichtbaar is dat de kinderen misschien wel de grootste helden van het verhaal zijn. Maar voor meeleven is het dan al te laat.

FS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden